Stromboli
Door: Iris&Vincent
Blijf op de hoogte en volg Zeilboot
29 Juli 2008 | Italië, Rome
Sicilie 13- 15 juni 2008
Na een driedaagse oversteek komen we in Messina op Sicilie aan. De oversteek wissen we maar snel uit ons geheugen. Door konstant draaiende winden, zeilwissels, tegenwind, zwaar onweer met 35 knopen, wordt het een kleine uitputtingsslag.
We willen eigenlijk een bezoek aan de vulkaan Etna brengen en varen daarom de haven van Messina binnen om De Pelikaan voor een paar dagen achter te laten. Alleen bij het aanmelden blijkt dat het havengeld eur 80,00 per nacht is, wat ons dan weer net iets te gortig lijkt. Omdat er in de Straat van Messina geen ankermogelijkheden zijn moeten we de prijs exclusief water en stroom voor een nacht, voor lief nemen. De overheerlijke pizza’s, het godelijke ijs en het voetbalspel Nederland-Frankrijk zijn meer dan een kleine troost. Gelijk de andere ochtend verlaten we de haven en zeilen richting het eiland Stromboli, wat geen verkeerde keuze blijkt te zijn. Al in de verte zien we de bijna 1000 meter hoge vulkaan uit zee verreisen, de top gehuld in dikke rook. Het lijkt of we het eiland Tahiti naderen en Pacific herinneringen worden opgehaald, alleen de palmbomen ontbreken nog.
15 Juni Stromboli Eiland
In de ochtend is de top van de vulkaan nog in een mysterieuze donkere mist gehuld, maar al gauw klaart het op en kunnen we aan onze 1000 hoogte meter klim beginnen. In het relaxte dorpje kopen we voor de lunch een Ciabatta en een stuk gerookte ham. Nog zo’n heerlijkheid waarvan we drie jaar niet meer geproefd hebben. Aanvankelijk wandelen we door het voor Stromboli typische hoge gras, maar algauw gaat de omgeving over in een waar maanlandschap. De steiging is aanzienlijk. Voor ons uit lopen twee wetenschappers volledig gehuld in Alpinisten kledij. We zien en zijn met onze shorts een totaal amateuristisch viertal die op de verkeerde filmset lijken te zijn beland. Bij gebrek aan schoenen, want die hebben we de laatste drie jaar niet nodig gehad, loopt Vincent op z’n doorgesleten zeilschoentjes, ik op mijn trainingschoenen, River op mijn oude Diesel Sneakers en Roxy op mijn oude Gympen. Eigenlijk behoren we op een boot of in een haven. We moeten hartelijk om onszelf lachen, trots als we zijn op de spullen die we nog hebben. Vlak voor de laatste bestijging van de top krijgen we via de zijkant, zicht op de krater, het volgende moment vliegt het as voorafgegaan door een geweldige explosies uit de krater de lucht in. Dit kan nog leuk worden en denken, Stromboli steigt nu al boven onze verwachtingen uit. Als we evenlater bij de wetenschappers, die ons ongelofig en een beetje wazig aan staan te kijken navraag doen over de vulkanische activiteit van de Strompoli vulkaan vertellen ze ons dat deze zo’n 500 erupties per dag heeft, we beginnen ons toch wat minder op ons gemak te voelen.
We lopen helemaal naar de top, de rook en zwavel maakt het ademen moeilijk en zwaar. Na enkele uitbartstingen van boven op de krater te hebben waargenomen dalen we op advies van de onderzoekers, weer iets af om op een veilige afstand de lunch te nuttigen. Nieuwsgierig als we zijn klimmen we nog een keer naar boven en willen bijna boven aangekomen, over de rand de krater inkijken, wanneer er met een reusachtige knal een lava kanon lijkt te worden afgeschoten de druk golf is zo intens dat we ineen duiken en het as 30 meter de lucht ingeslingerd zien worden.
We proberen met ongeloof dit natuurschouwspeel vast te leggen, maar onze handen bibberen zo hard, dat geen bruikbare foto tot stand komt. Iets minder zeker van onze zaak gaan we nu liever aan de afdaling beginnen. De afdaling verloopt langs een wat glooiender gedeelte van de vulkaan, maar is door het kleine gruis niet voor een klim geschikt, wel om rennend, vliegend, rollend, springend, skieend, snowboardend weer in hoog tempo naar het dorp terug te keren. Nog voor het donker wordt halen we het anker op en varen met De Pelikaan richting de noord zijde van de krater. In het schemer met een volle maan kunnen we bij iedere explosie rode lava de lucht in zien vliegen. Iets wat we overdag als as en stoffdeeltjes hebben geidentificeert, was in werkelijkheid gloeiend hete lava.
Na een driedaagse oversteek komen we in Messina op Sicilie aan. De oversteek wissen we maar snel uit ons geheugen. Door konstant draaiende winden, zeilwissels, tegenwind, zwaar onweer met 35 knopen, wordt het een kleine uitputtingsslag.
We willen eigenlijk een bezoek aan de vulkaan Etna brengen en varen daarom de haven van Messina binnen om De Pelikaan voor een paar dagen achter te laten. Alleen bij het aanmelden blijkt dat het havengeld eur 80,00 per nacht is, wat ons dan weer net iets te gortig lijkt. Omdat er in de Straat van Messina geen ankermogelijkheden zijn moeten we de prijs exclusief water en stroom voor een nacht, voor lief nemen. De overheerlijke pizza’s, het godelijke ijs en het voetbalspel Nederland-Frankrijk zijn meer dan een kleine troost. Gelijk de andere ochtend verlaten we de haven en zeilen richting het eiland Stromboli, wat geen verkeerde keuze blijkt te zijn. Al in de verte zien we de bijna 1000 meter hoge vulkaan uit zee verreisen, de top gehuld in dikke rook. Het lijkt of we het eiland Tahiti naderen en Pacific herinneringen worden opgehaald, alleen de palmbomen ontbreken nog.
15 Juni Stromboli Eiland
In de ochtend is de top van de vulkaan nog in een mysterieuze donkere mist gehuld, maar al gauw klaart het op en kunnen we aan onze 1000 hoogte meter klim beginnen. In het relaxte dorpje kopen we voor de lunch een Ciabatta en een stuk gerookte ham. Nog zo’n heerlijkheid waarvan we drie jaar niet meer geproefd hebben. Aanvankelijk wandelen we door het voor Stromboli typische hoge gras, maar algauw gaat de omgeving over in een waar maanlandschap. De steiging is aanzienlijk. Voor ons uit lopen twee wetenschappers volledig gehuld in Alpinisten kledij. We zien en zijn met onze shorts een totaal amateuristisch viertal die op de verkeerde filmset lijken te zijn beland. Bij gebrek aan schoenen, want die hebben we de laatste drie jaar niet nodig gehad, loopt Vincent op z’n doorgesleten zeilschoentjes, ik op mijn trainingschoenen, River op mijn oude Diesel Sneakers en Roxy op mijn oude Gympen. Eigenlijk behoren we op een boot of in een haven. We moeten hartelijk om onszelf lachen, trots als we zijn op de spullen die we nog hebben. Vlak voor de laatste bestijging van de top krijgen we via de zijkant, zicht op de krater, het volgende moment vliegt het as voorafgegaan door een geweldige explosies uit de krater de lucht in. Dit kan nog leuk worden en denken, Stromboli steigt nu al boven onze verwachtingen uit. Als we evenlater bij de wetenschappers, die ons ongelofig en een beetje wazig aan staan te kijken navraag doen over de vulkanische activiteit van de Strompoli vulkaan vertellen ze ons dat deze zo’n 500 erupties per dag heeft, we beginnen ons toch wat minder op ons gemak te voelen.
We lopen helemaal naar de top, de rook en zwavel maakt het ademen moeilijk en zwaar. Na enkele uitbartstingen van boven op de krater te hebben waargenomen dalen we op advies van de onderzoekers, weer iets af om op een veilige afstand de lunch te nuttigen. Nieuwsgierig als we zijn klimmen we nog een keer naar boven en willen bijna boven aangekomen, over de rand de krater inkijken, wanneer er met een reusachtige knal een lava kanon lijkt te worden afgeschoten de druk golf is zo intens dat we ineen duiken en het as 30 meter de lucht ingeslingerd zien worden.
We proberen met ongeloof dit natuurschouwspeel vast te leggen, maar onze handen bibberen zo hard, dat geen bruikbare foto tot stand komt. Iets minder zeker van onze zaak gaan we nu liever aan de afdaling beginnen. De afdaling verloopt langs een wat glooiender gedeelte van de vulkaan, maar is door het kleine gruis niet voor een klim geschikt, wel om rennend, vliegend, rollend, springend, skieend, snowboardend weer in hoog tempo naar het dorp terug te keren. Nog voor het donker wordt halen we het anker op en varen met De Pelikaan richting de noord zijde van de krater. In het schemer met een volle maan kunnen we bij iedere explosie rode lava de lucht in zien vliegen. Iets wat we overdag als as en stoffdeeltjes hebben geidentificeert, was in werkelijkheid gloeiend hete lava.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
