Oversteek/Ueberquerung

Kaap Verde - Guadeloupe 29 januari 06

Helaas hebben we niet veel gezien van de Kaap Verde. Onze uitjes beperkten zich tot het eiland Sal en Sao Vincente. Op Sao Vincente (Mindhelo) moeten wij uiteindelijk onze watertank met jerrycan’s vullen. 35 Knopen maken het onmogelijk om aan de hiervoor bestemde steiger aan te leggen. De verhalen over slechte diesel doen ons besluiten om van het tanken maar af te zien. Woensdag 18 januari vertrekken we uit Mindhelo. Het eerste etmaal gaat als gesmeerd. We leggen 160 mijl af, wat wij voor deze zware jongen heel veel vinden. De tweede dag hebben we zo goed als geen wind, de zee blijft echter te keer gaan. Omdat we de laatste twee weken bij 35 knopen voor anker gelegen hebben, hoeven we gelukkig niet in te slingeren. Roxy zegt letterlijk “ik ben nog niet uitgeslingerd. “ Met te weinig wind kan ik moeilijk omgaan. Je geweten begint gelijk te knagen. Als nu een week geen wind komt, heb je wel genoeg eten aan boord? Immers hebben we door de onverwachte stop op de KV al aardig van onze voorraad geteerd. Hoe is het met het water? Hadden we nou toch maar diesel getankt, zonder diesel kunnen we geen stroom maken. De derde dag kunnen we bij 9 knopen wind en minder deining gelukkig de Genaker te voorschijn halen. We halen snelheden van 6 knopen en in een etmaal zeilen we 140 mijl. Wat zijn wij blij met dit parade paardje onder onze zeilen. Dit willen we graag twee weken zo houden. Het leven aan board kan gewoon zijn gang gaan. School, warme maaltijden, spelletjes uur, waffels bakken, happy hour, slapen. Je zou bijna denken dat je op een rustige ankerplaats ligt. Op dag vijf komt de passaat met 20-25 knopen terug. Vincent is weer in zijn element. Hij moet zich net zo voelen als ik in mijn keuken. Het 1ste Riff nog even laten staan, een uitgeboomd Fok toevoegen, nog 5 minuutjes met de Genua, beetje grootschoot aan. Dat zijn dan de perfecte ingrediënten om 165 mijl in een etmaal te zeilen. Als er Michelinsterren voor zeilers bestonden, had hij er een verdiend. Constant 25 knopen wind en 6 meter swell maakt dat we woensdag 25 januari al op de helft zijn. Een reken je rijk sommetje laat weten dat wij in dit tempo al op dinsdag 31 januari in Guadeloupe aan zouden komen. Maar drie dagen later laat de wind het opnieuw afweten. Hij neemt af tot drie knopen. We moeten de zeilen strijken en ons met 1,6 knopen Equatoriale Stroming laten mee drijven. Na al die inspanning van de laatste dagen kunnen we hier enorm van genieten. Blauw water, zon, stilte, je gezin en verder even helemaal niets. S’avonds gaan we lekker slapen op de oceaan. Voor de zekerheid zetten we wel even de radar met haar zone alarm aan. De aaneengesloten uren slaap doen wonderen. Je wordt wakker, zonder je als een zombie te voelen. Echter begint de windstilte al weer aan mijn geweten te knagen. Ik ben een erg geduldig mens, maar stilstand is toch echt niets voor mij. Een berekening van de motor- en generator uren laat weten dat we nog ongeveer 100 uur kunnen motoren. We besluiten de motor bij te zetten, in de hoop de windstilte uit te varen. Na negen uur, precies bij het passeren van de 50ste graad westerlengte komt de wind in alle hevigheid terug, deze keer vergezeld door een hoop regen. Het wordt een stormachtige nacht en een gelijksoortige dag. De oceaan heeft zijn ritme meteen in vorm van golfen aangepast. Pas dinsdag ochtend 31 januari 06 wordt het weer wat rustiger. In de middag hebben we een bijzondere ontmoeting. Via de VHF radio krijgen we een oproep van een engelse roeiboot!!! Na een korte conversatie blijkt dat twee man op 30 november vanuit het Canarische Eiland La Gomera met een roeiboot zijn gestart om in Antigua te finishen. Zij hebben vier weken geleden bijna al hun communicatie apparatuur verloren. Tijdens de afgelopen nacht zijn ze hun camera en filmmateriaal kwijt geraakt. Bij het uitwisselen van onze positie’s blijkt dat ze maar twee mijl van ons verwijderd zitten. We willen graag iets voor ze doen. Snel vul ik het net bereide warme eten in plastic kommetjes en maak een tas met allemaal andere lekkernijen klaar. We moeten een keer over stag en twee keer gijpen voor dat we ze een uur later in de deinende oceaan gevonden hebben. De kinderen wordt duidelijk hoe moeilijk het is om iemand te vinden en dan is de roeiboot nog 7,5 meter. We maken uitbundig foto’s en Roxy laat de videocamera meedraaien. Helaas mogen ze verder geen hulp of voedsel van buitenaf aannemen. We wisselen via de VHF onze e-mail adressen, telefoonnummers en nog wat opbeurende woorden uit. Wij voelen diepe respect voor deze twee helden, welke de oceaan op deze wijze passeren. Donderdag ochtend 2 februari 06 rond acht uur hebben we eindelijk land in zicht! We worden begroet door twee walvissen, die afwisselend fonteinen in de lucht spuiten. De wind laat wederom afweten en we zetten te motor bij. Point de Pitre de hoofdstad van Guadeloupe is nog ongeveer 9 uur varen. River heeft s’ochtends noch snel de hengels uitgegooid om wat vis voor de BBQ te vangen. Hij vangt zijn eerste Barracuda, als we langs een natuurreservaat varen. Als we dicht bij de baai van Point de Pitre zijn komen ons Bart,Dagmar en Soleil met opgeheven armen tegemoet varen. In feest stemming laten we het anker vallen. We genieten eerst even van een vers gezet kopje koffie en de beloofde oliebollen en appelflappen, welke de Lunacrew voor ons gebakken heeft. S’avonds worden we door Dagmar en Bart verwend met karbonaadje’s, aardappelgratin en heel veel salade en vers fruit. Zij weten precies waar je naar zo’n oversteek naar verlangd …



Leider haben wir nicht viel von den Kaap Verdischen Inseln gesehen. Unsere Ausfluege beschraenken sich auf die Inseln Sal und Sao Vincente. Auf Sao Vincente (Mindhelo) muessen wir unseren Wassertank mit Jerrykan’s fuellen, da es bei 35 Knoten Wind unmoeglich ist, um an dem Steg anzulegen. Wir entschliessen uns keinen Diesel zu tanken da die Geruechte ueber schlechtes Diesel die Runden machen. Mittwoch den 18ten Januar beginnen wir von neuem an unserer Ueberfahrt. Das erste Etmal geht wie geschmiert. Wir schaffen 160 meilen. Das ist finden wir fuer unsern schweren Jungen schon beachtlich. Am zweiten Tag haben wir so gut wie keinen Wind, die See bleibt aber noch sehr unruhig. Da wir zwei Wochen lang mit 35 Knoten vor Anker gelegen haben, brauchen wir uns nicht an das schaukeln gewoehnen. Roxy sagt woertlich: „Ich bin noch nicht ausgeschaukelt.“
Mit zu wenig Wind kann ich schlecht umgehen. Mein frauliches Gewissen faengt sofort an zu mahlen. Wenn jetzt eine Woche kein Wind kommt, haben wir genug Essen an Bord? Unsere ungeplante Zwischenlandung auf den Kaap Verden hat schon ein grosses Loch in unseren Vorat gerissen und es gab wenig Moeglichkeiten zum anfuellen. Wie ist es mit dem Wasser? Haetten wir jetzt doch noch Diesel getankt. Ohne Diesel kein Strom, ohne Strom kein usw. usw. ... Am dritten Tag koennen wir bei 9 Knoten Wind und weniger Wellen unsere Genaker heisen. Wir schaffen Schnellheiten von 6 Knoten und in einem Etmal segeln wir 140 meilen. Wir sind sehr froh das wir diesen Trumpf in der Tasche haben. So haetten wir es gerne zwei Wochen lang. Das Leben an Bord kann wieder seinen normalen Lauf nehmen. Schularbeiten, warmes Essen, Spielstunde, Waffeln backen, HappyHour, schlafen. Es ist fast wie auf einem Ankerplatz. Am fuenften Tag kommt der Passatwind mit 20-25 Knoten zurueck. Vincent ist wieder in seinem Element. Er fuehlt sich wahrscheinlich genauso wie ich in meiner Kueche. Das erste Riff noch eben drin lassen, einen ausgebaumten Fock zufuegen, noch fuenf Minuten die Genua stehen lassen, das Schot noch ein kleines bisschen an. Das sind die perfekten Zutaten um in einem Etmal 165 Meilen zu fahren. Wenn es Michelinsterren fuer Segler gaebe, haette er einen verdient. Konstant 25 Knoten und 6 Meter Wellen sorgen dafuer, das wir Mittwoch den 25ten Januar schon auf der Haelfte sind. Mit einer rechne dich reich Formel, waeren wir Dienstag den 31ten Januar schon in Guadeloupe. Aber nach drei Tagen laesst uns der Wind von neuem im Stich. Wir muessen die Segel streichen und uns mit 1,6 Knoten Aequatorialer Stroemung treiben lassen. Diese Pause geniessen wir sehr. Blauer Ozean, Sonne, Ruhe, Familie und sonst gar nichts. Abends legen wir uns alle zusammen schlafen. Zur Sicherheit schalten wir unseren Radar mit Zonenalarm ein. Es wird ein wahrer Schoenheitsschlaf. Am naechsten Morgen beginnt mich allerdings mein Gewissen wieder zu plagen. Ich bin ein sehr geduldiger Mensch, aber Stillstand ist echt nichts fuer mich. Eine Berechnung der Motor- und Generatorstunden laesst wissen, das wir noch etwa 100 Stunden per Motor fahren koennen. Wir entschliesen uns da gebrauch von zu machen, in der Hoffnung aus der Windstille heraus zu fahren. Nach neun Stunden und exact beim kreuzen des 50ten Laengengrades West, kommt der Wind mit aller Macht zurueck. Es wird eine stuermische Nacht und ein ebenso stuermischer Tag. Der Ozean hat sich sofort dem Rytmus in Form von Wellen angepasst. Erst Dienstag den 31ten wird es wieder etwas ruhiger. Am gleichen Tag haben wir ein eigenartiges Zusammentreffen. Ueber unser Marifon erhalten wir einen Aufruf von einem Englischen Ruderboot. Nach einem kurzen Gespraech hoeren wir das zwei Mann am 30ten November von der Kanarischen Insel Gomera mit einem Ruderboot gestartet sind um in Antigua zu finischen. Vor vier Wochen haben sie Ihre gesammte Kommunikationausruestung verloren und in der letzten Nacht sind alle Foto- und Videokameras verloren gegangen. Beim durchgeben unserer Positionen sehen wir das sie nur zwei Meilen von uns entfernt sind. Wir moechten gerne etwas fuer sie tun. Wir fuellen Plastikbecher mit unserer warmen Mahlzeit und suchen schnell ein paar Koestlichkeiten beieinander. Wir muessen einmal wenden und zweimal halsen, bevor wir Sie eine Stunde spaeter mit Hilfe des Radios gefunden haben. Auch den Kindern wird deutlich wie schwer es ist in der blauen, duenenden Massa jemanden zu finden und dann ist das Ruderboot noch 7,50 Meter. Wir machen ausgiebig Foto’s und Roxy laesst die Videokamera mitlaufen. Leider duerfen Sie unsere Leckereien nicht annehmen. Wir tauschen unsere Telefonnummern, e-mail Adressen und sehr viel motivierende Worte aus. Wir haben grossen Respekt vor diesen beiden Helden, die den Ozean auf diese Weise ueberqueren. Dann Donnerstagmorgen, den 2ten Februar rond acht Uhr haben wir endlich Land in Sicht. Wir werden von zwei Walen begruesst, die abwechselnd Wasserfontaenen in die Luft spritzen. Der Wind laesst uns wiederum im Stich und wir stellen den Motor an. Point de Pitre, die Hauptstadt von Guadeloupe ist trotzdem noch neun Stunden fahren. River hat morgens frueh noch schnell die Angel ausgeworfen, um Fisch fuer den Grill zu fangen. Er faengt seinen ersten Barracuda. Als wir nah genug bei Point de Pitre sind kommen uns Bart, Dagmar und Soleil mit erhobenen Armen in ihrem Beiboot entgegen gefahren. In Partystimmung lassen wir unseren Anker vallen. Wir geniessen unseren ersten frisch aufgesetzten Kaffee und den versprochenen Neujaehrchen, welche die Lunacrew fuer uns gebacken hat. Abends werden wir von Dagmar und Bart mit Kotlett, Kartoffelgratin und viel frischem Salat und Obst verwoehnt. Die wissen natuerlich genau worauf man nach so einer Ueberquerung verlangt...