Martinique-St.Lucia-St.Vincent-The Grenadines-Los

Dominica is het mooist wat ons in de Caribe is overkomen. Geen van de andere eilanden kan de ongerepte natuur van dat eiland evenaren. Nadat wij in Martinique getuige van het carnaval zijn geweest, zeilen we verder richting St.Lucia, waar ik eindelijk mijn
belofte aan Roxy kan waarmaken. Een buitenrit te paard. Snel zeilen we verder richting Souffriere, om de pitons te beklimmen. Twee steile bergen die de kustlijn van St. Lucia sieren. Helaas hebben we hier een behoorlijke discussie met een "bootboy" zoals zi
j zichzelf noemen. Dit zijn lastige, vervelende, Caribische, wiet rokende mannen in houten boten met 60pk motoren, die voor niets nuttige handelingen US$ 10,-- en een koud bier vragen (de gekleurde streep van zijn boot op je lak krijg je er gratis bij). In
een baai varen er tien, voor het geval dat zijn collega stoned of dronken onder de palmboom ligt. We verlangen terug naar 1492, de brandstapel of de Guillotine. Daardoor beginnen we steeds meer vaart erin te houden. In het Caribische blauw met haar duizend
en huurboten, bevolkt door zeilende toeristen, voelen we ons steeds minder op ons gemak en slalommen we een baan tussen St. Vincent, Bequia, Canouan, Tobago Cays (Petit Tabac) en Union Island. We doen het in vogelvlucht. Er is maar een remedie: vleugels spr
eiden en richting Los Roques vertrekken (400NM ZuidWest), een kleine eilandengroep voor de kust van Venezuela. Op zee beginnen we langzaam te ontspannen, heerlijk die stilte om ons heen, alleen de wind en de golfen die je richting plaats van bestemming bren
gen en allemaal gratis. We hebben weinig wind, maar dat kan ons niet schelen. Dit beloofd een relaxte overtocht te worden. De hengels gaan uit voor een heerlijke maaltijd. We hebben geluk want beide hengels gaan tegelijk af. River aan stuurboord en Vincent
aan bakboord moeten erg hun best doen. Bij het binnenhalen blijkt dat alvast iemand aan het fileren is geweest. Een Tonijn is van zijn achterkant ontdaan, de andere is doorboort. De markering van een vlijmscherp, oneffen gebit is duidelijk te identificeren
als het werk van.Haaien. We proberen ons geluk opnieuw. Vincent gooit onze grootste leur uit. Even later zien we een torpedo door het water schieten. Deze ontfermt zich over onze leur, en waar iedere BigGame visser van droomt en wij ff niet op zitten te
wachten gebeurd, we hebben een Blue Marlin aan de haak geslagen. Machteloos en bijna in trance van de oerkracht welke deze dieren uitstralen, als ze worden gehooked zien we hem wild uit het water springen. De gillende molen van onze hengel brengt ons terug
in de realiteit. We zien hem zo'n vijf keer uit het water springen voordat de lijn breekt en hij met een grote plons op zijn zij voor altijd in de diepte verdwijnt. Deze wateren zitten vol met vis. Vanavond dan toch maar weer spaghetti. Na twee nachten komt
s'avonds om 18.00 uur de eilandengroep Los Roques in zicht. We hebben geen gedetailleerde informatie van de eilanden voor handen en besluiten nog een nacht op zee door te brengen. We strijken de Genua, maar tot onze verbazing mindert de boot veel te weinig
snelheid. De equatoriale stroming draagt ons met 3,6 knopen verder! We proberen te kruizen maar spoelen uiteindelijk de ingang van het riff voorbij. Twaalf uur later, bij het eerste dageraad, zitten we aan de (verkeerde) zuidkant van het riff. Bij een kle
in zandstrandje gooien we voorzichtig ons anker op een zanderig stukje tussen het ongelooflijk mooie koraal uit. We liggen i.p.v. aan de binnenzijde, aan de buitenkant van Los Roques. De onderwaterwereld is eenvoudig weg overweldigend. S'nachts halen we on
s anker weer op en zeilen richting Los Aves ca. 30 NM westelijk. De andere ochtend komen we bij het midden in de Caribische zee gelegen riff aan. Deze keer kunnen we wel binnen varen. De zuidkant van het riff is overwoekert met een mangrovebos welke bewo
ont worden door ontelbaar veel zeevogels. De andere kant (lijzijde) is open en door de ondieptes en de gevormde zandbankjes afwisselend donker en lichtblauw gekleurd. Af en toe steekt een riff boven het water uit. We denken dat we in de hemel terecht zijn g
ekomen, zo prachtig en vredig is het. Vincent gaat s'ochtends speervissen en s'avonds maken we een vuur op de kant om de buit op te eten. River snorkelt overdag twee grote vleugelhoorns (Strombus Gigas schelpen) op, die de volgende avond op het menu staan.
(smaken een beetje naar kipfiletmaar dan anders). Het is alsof door de ligging van het eiland de natuur zich in alle facetten verder heeft kunnen ontwikkelen en dus de vissen, schelpen en vogels zich groter en gekleurder tonen dan ooit te voren. Reusachtig
e bont gekleurde papagaai vissen van wel een meter lang en wat te denken van de ontelbare kleine en grote Barracuda's. Tijdens een van onze snorkel tochten door het riff kwamen we oog in oog te staan met een 2 meter lang en zeer imponerend exemplaar No Way
dit is mijn territorium maakte hij ons duidelijk door elke beweging verder zijn koninkrijk binnen te dringen te blokkeren en ons de pas af te snijden. Al achteruit lopend/zwemmend bliezen we met enig respect voor de jongen de aftocht. Je zou hier eeuwig wi
llen blijven. Iedere dag stellen we ons vertrek uit en als we uiteindelijk na een week popcorn voor de lunch moeten eten, halen we ons anker op en zeilen richting Bonaire om er Roxy's verjaardag te vieren. Bonaire is een duikersparadijs. Aan de verplichte m
ooring (10USD p/dg) liggen we op vier flippers afstand naast een klein riffje waar we iedere dag een kijkje nemen. Tijdens het snorkelen zien we eekhoornvissen, trompetvissen, koffervissen, morenes, schildpadden en zelfs een zeepaardje kan in deze collectie
worden opgenomen. Tot twee keer toe komen dolfijnen naar de ligplaats en proberen River en Roxy naar hun toe te zwemmen, het piepende geluid waarmee de dolfijnen communiceren is luid en duidelijk te horen onder water.
Door de vele oer Hollandse producten in de schappen maakt een bezoek aan de lokale supermarkt iedere keer weer tot feest en regelmatig eten we kroketten en patat. We raken bevriend met Jeroen en Marieke die ons wanneer we maar willen met de pick up truck op
halen om te kiten en te duiken.
Deze fantastische gasten hebben er Nederland voor verruild en wonen sinds 3 jaar op het eiland. Het eiland mag dan wel klein zijn maar het is fijn en de mensen zijn er heel vriendelijk. In het Noorden is een open natuurpark gelegen, waar we de roze Flamingo
's en Papagaaien kunnen zien. Er groeien een hoop cactussen en het landschap kan door als coulisse voor een nieuwe Winnetou film. Ook hier blijven we twaalf dagen i.p.v. de geplande twee, dan maken we ons op woensdag 5 april los van de mooring om naar Curac
ao ca. 35 NM verderop gelegen te vertrekken. Op Curagao varen we de lagune van het Spaanse Water op en hebben juist River en Roxy het hier erg naar hun zin. Er liggen namelijk een hoop Nederlandse zeilboten met Nederlandse kinderen. Er worden speelafsprake
n gemaakt, boeken geruild, films gekeken, geruzied, gezeild in kleine bootjes en natuurlijk veel gezwommen en niet te vergeten gelachen. Op de temperatuur na lijkt het hier bijna zoals in Nederland Als wij dan ook na twee weken de lagune weer uitvaren wor
den we uitbundig uitgezwaaid. Een heel afscheidscomiti vaart in de bijbootjes mee. Onder luid getoeter varen we in de namiddag een westelijke koers de ondergaande zon tegemoet en trekken we verder richting Aruba waar zoals belooft sinds enkele weken een gro
te verassing op ons ligt te wachten


Dominica ist die schoenste Insel in der Karibik die wir gesehen haben. Keine der anderen Inseln kann die Schoenheit der wuesten und gruenen Natur dieser Insel uebertreffen. Nachdem wir in Martinique Zeugen des Karnevals waren, segelten wir nach St. Lucia. H
ier konnten wir endlich unser Versprechen bei Roxy einloesen und einen Ausritt machen. Wir zehren noch immer davon. Schnell segeln wir weiter zu dem Staedchen Souffriere, wo sich die Pitons befinden. Zwei steile, spectaculaire Berge, die wir in den fruehen
Morgenstunden besteigen wollen. Leider haben wir hier eine ziemliche Auseinandersetzung mit einem Bootsjungen (bootboy), sowie sie sich selbst nennen. Dieses sind unfreundliche, agressiefe, Karibische, Hasch rauchende Maenner in Holzboten mit 60 pk Motor,
die fuer unnuetzige Taetigkeiten US$ 10,00 und ein kaltes Bier verlangen. Die Lakkratzer die man von ihren Boten bekommt sind gratis. In einer Bucht fahren ungefaehr zehn, fuer den Fall das sein Kollege high oder betrunken unter einer Palme liegt. Wir verla
ngen zurueck zum Jahr 1492, den Scheiterhaufen oder die Guillotine.
Wir fuehlen uns immer weniger wohl in dem Karibischen Blau, mit seinen tausenden Mietboten, Resorts und Bootboys.
Dadurch werden unsere Besuche an die anderen Inseln immer kuerzer. St. Vincent, Bequia, Canouan, Tobago Cays (Petit Tabac) und Union Iland besuchen wir im Eiltempo. Es gibt nur eine Loesung, Fluegel spreizen und Richtung Los Roques segeln eine kleine Inselg
ruppe vor der Kueste von Venezuela (400 Meilen suedwest).
Endlich wieder auf See, fangen wir uns langsam an zu entspannen. Wir geniessen die Ruhe. Nur der Wind und die Wellen die uns zu unserem Ziel bringen... und das alles gratis. Wir haben wenig Wind, aber das ist uns egal. Unsere Angeln werden wieder fuer unse
r Abendessen aufgestellt und wir haben sofort Glueck. Beide Angeln gehen los. River Steuerbord und Vincent an Backbord muessen hart arbeiten um die Beute reinzuholen. Wir entdecken, das jemand das Fileren schon fuer uns uebernommen hat. Bei einem Thunfisch
fehlt das Hinterteil und der andere ist durchbohrt. An den Verletzungen zu sehen, sind uns Haie dazwischen gekommen. Wir probieren unser Glueck von neuem. Vincent gebraucht unseren groessten Aas. Etwas spaeter sehen wir einen Torpedo durch das Wasser gleit
en. Dieser hat es leider auf unseren Aas abgesehen und wo jeder Big Game Fischer von traeumt aber wir nicht darauf warten passiert. Wir haben einen Schwertfisch (Blue Marlin) am Haken. Machtlos und mit offenen Muendern sehen wir zu welche Urkraefte diese Ti
ere besitzen, wenn sie gefangen sind. Wir sehen ihn fuenf mal wuetend springen und sich wild auf die Seite schmeissen. Unsere Leine rollt sich mit 110 km/h ab und reisst mit einem lauten Zing, um fuer immer in den Tiefen der Karibischen See zu verschwinden
. In diesen Gewaessern gibt es unendlich viel Fisch, aber auf diesen Schrecken essen wir heute Abend dann doch mal wieder Spagetti. Nach zwei Naechten kommt abends um 18.00 Uhr die Inselgruppe Los Roques in Sicht. Wir haben keine gedetaillierte Information
und beschliessen noch eine Nacht auf See zu bleiben. Wir streichen unsere Genua, aber zu unserem Erstaunen vermindert der Pelikaan kaum Schnellheit. Die equatoriale Stroemung traegt uns mit 3,6 knoten weiter. Wir probieren zu kreuzen, aber spuelen letztend
lich an dem Eingang vom Riff vorbei. Zwoelf Stunden spaeter, beim ersten Morgengrauen, sind wir an der Suedseite vom Riff angelangt. Bei einem kleinen Sandstrand schmeissen wir unseren Anker aus. Wir liegen anstatt an der Innenseite vom Riff, an der Aussens
eite von Los Roques. Die Unterwasserwelt ist hier einfach unbeschreiblich. Nachts lichten wir unseren Anker und segeln Richtung Los Aves eine weitere Inselgruppe 30 Meilen westwaerts. Den naechsten Morgen kommen wir bei dem mittem im Ozean gelegenen Riff an
. Diesmal koennen wir mit leichtigkeit reinfahren. Die Suedseite vom Riff ist ueberwuchert mit Mangrovenbaeumen, welche durch unzaehlbar vielen Seevoegeln bewohnt werden. Die andere Seite (Lee Seite) ist wie eine waessrige Hochebene und durch die unzaehlig
en Sandbaenke ist das Wasser hell blau. Ab und zu sieht man ein Riff aus der Wasseroberflaeche rausgucken. Wir denken das wir im Himmel angelangt sind, so schoen und friedlich ist es hier. Vincent geht morgens Sperrfischen und Abends machen wir ein Feuer a
m Strand um unsere Beute aufzuessen. River taucht zwei grosse Hornmuscheln (Strombus Gigas) auf. Auch die stehen auf dem Menu. Der Inhalt schmeckt ungefaehr wie Huenchenfilet...aber dann anders. Hier koennten wir ewig bleiben. Jeden Tag schieben wir unsere
n Abschied auf. Wenn wir dann nach einer Woche zum Mittagessen Popkorn essen muessen lichten wir unseren Anker um nach Bonaire zu segeln um Roxy's Geburtstag zu feiern. Bonaire ist ein Taucherparadies. Vor unserem Boot liegt ein kleines Riff, dem wir jeden
Tag einen kurzen Besuch abstatten. Waehrend des schnorchelns sehen wir Papageifisch in allen Farben, Eichhornfisch, Trompetenfisch, Kofferfisch, Murenen, Schildkroeten. Auch einSeepferdchen koennen wir in unserer Sammlung aufnehmen. Zweimal kommen sogar Del
fine zu unserem Ankerplatz. River und Roxy versuchen zu Ihnen hin zu schwimmen, ihr gepieps unter Wasser ist deutlich zu hoeren. Der Besuch im Supermarkt (Konmar) ist jedesmal wieder eine Freude mit all den uns bekannten Produkten und mehrmals gehen wir Pom
mes, Frikandel und Kroketten essen. Wir freunden uns mit Jeroen und Marieke an die vor drei Jahren hier her gezogen sind. Immer wenn wir wollen holen sie uns ab zum kiten oder tauchen. Die Insel ist klein, aber fein und die Bewohner sind sehr freundlich. Im
Norden ist ein Naturpark gelegen, wo wir Flamingos und Papageie sehen koennen. Die vielen Kakteen sorgen fuer eine kulissenartige Landschaft fuer einen neuen Winnetou Film. Auch hier bleiben wir zwoelf anstatt der geplanten zwei Tage haengen. Mittwoch den
fuenften April 06 machen wir uns von unserem Mooring los um nach Curacao (35 Meilen west) zu segeln. In der Lagune genannt das Spaanse Water liegen eine Menge hollaendische Boote mit Kindern. River und Roxy schliessen eine Menge Freundschaften. Es wird s
ich verabredet, gespielt, Buecher getauscht, Filme geguckt, gestritten, gesegelt und natuerlich viel geschwommen. Bis auf die Temperaturen ist es fast wie in Holland.... Wenn wir nach zwei Wochen die Lagune verlassen, faehrt ein ganzes Abschiedskomitee in i
hren Beiboten mit. Es wird ausgiebig gewunken und gehubt. Wir ziehen weiter Richtung West der Sonne entgegen um in Aruba eine ganz besondere Ueberraschung in empfang zu nehmen...