Tahiti-BoraBora
Door: Iris
Blijf op de hoogte en volg Zeilboot
21 November 2006 | Frans Polynesië, Papeete
Tahiti - Bora Bora (20-08 t/m 16-09-2006)
We hebben heel wat doktors- en tandartsbezoeken te verrichten, waardoor we niet de tijd hebben om het binnenland van het eiland Tahiti te verkennen. Zo zien we niet de beroemde surfspot Teahupoo en kunnen we niet de 2000 meter hoge bergen bestijgen. Roxy blijkt sinds Panama visite van een parasiet in haar buik te hebben, die met een kuur te lijf moet worden gegaan. De tandarts ziet ons drie keer en als we ook nog een vierde keer moeten gaan, kennen we elkaar persoonlijk en worden we spontaan bij hem thuis uitgenodigd. Christiaan is een bijzonder sportieve tandarts die nog kort geleden de 100 KM van Moorea gelopen heeft. Een middag lang genieten we van een magnifiek uitzicht vanuit hun villa in de bergen, een zoetwater swimmingpool en hoewel slecht voor de tanden worden er chocoladetaart met vanillesause, ijs, cola, cider en nog allerlei andere zoete traktaties op de veranda met oceaan view voorgeschoteld. Na deze heerlijke dag krijgen wij allemaal zoals de Tahitiaanse traditie betaamt een van schelpen geregen ketting omgehangen. Vincent kan nog wel een paar keer met de bijboot naar de Taapuna Pass om te surfen. Voor mij is de golf te snel en het water is te ondiep. Dan wordt het tijd om bloemenkransen (Lei) te rijgen voor de aankomst van opa Andre en Vincent zijn broer Arthur. Om 5.30 uur de 31de Augustus staan we op het vliegveld helemaal klaar en gewapend met de kransen en een tot blaasinstrument omgetoverde schelp. Luid worden ze door Vincent binnengetoeterd een eer die normaal alleen aan de chief van het eiland toekomt. Waar wij ongeveer 1 jaar voor nodig hadden om Tahiti te bereiken, daar doen Arthur en Andre nog geen 26 uur over. Met 79 kg aan reserveonderdelen, boeken, drop, snoep, tijdschriften, dvds, cds etc. sluiten we ze na een jaar weer in onze armen en nemen ze mee naar de boot om ze in het cruisersleven in te wijden. Omdat ze maar negen dagen bij ons kunnen zijn, heizen wij al de volgende dag de zeilen. Het zeilers leven doet ze allebei zichtbaar goed. We bezoeken de eilanden Moorea, Huahine, Reiatea en Tahaa in vogelvlucht. We zijn erg blij met hun komst en River en Roxy genieten van elk moment die met hun opa en oom kan worden doorgebracht. Zo zeilen en vissen ze naar hartelust en laten hun opa het mooiste koraal van dichtbij bekijken. Op het eiland Huhahine besichtigen we een vanilleplantage, laten ze van de kokosmelk proeven, plukken met kunst en vliegwerk in het wild een tros bananen, en omdat Arthurs talenten niet bij het vissen liggen, vangen we een aantal grootte coconut krabben voor de vissmaak. Na het eiland Tahaa krijgen we de schitterende pieken van Bora Bora in zicht en hebben het mooiste zeilweer van de wereld. Gelukkig voor ons hadden Arthur en Andre tijdens het wachtlopen nog te maken met wat regenbuien en windschiftingen. Anders zou de indruk kunnen ontstaan dat we altijd met prachtig weer zouden reizen. Uiteindelijk gooien we het anker in een van de mooie lichtblauwe baaien van Bora-Bora, om van het eilandhoppen uit te rusten. Waar we normaal dagen voor uittrekken, hebben we in uren volbracht. We hebben heerlijke, intense dagen samen. Dan is het alweer tijd om afscheid te nemen. Beduusd staan we aan de kade om hen uit te zwaaien. Er is maar een remedie tegen afscheidsverdriet, lijnen los en op naar het volgende avontuur. We willen de oostkant van Bora-Bora nog verkennen. Hier horen we ook dat het riff zich nog moet herstellen van een in 2001 gebeurde fenomeen. De waterspiegel van de oceaan daalde zo enorm dat ook bij hoogwater geen vers water meer over het riff in het atol kon komen. Daardoor warmde het water binnen het atol zich op en de vis en het koraal moest sterven. De gevolgen zijn nog steeds merkbaar. We zien tijdens het snorkelen weinig vis en veel dood koraal. Nadat wij de verjaardag van Robin van de Tradewind hebben gevierd, besluiten we om bij de Bora-Bora Yachtclub water te tanken en ons voor de oversteek naar Tonga (1400 mijlen) voor te bereiden. Zaterdag 16 september heizen we de zeilen om richting Tonga te vertrekken….Tahiti - Bora Bora (20-08 t/m 16-09-2006)
In Papete haben wir sehr viel Doktor- und Zahnarztbesuch zu absolvieren, dadurch haben wir keine Zeit um das Innere von Tahiti zu besuchen. Wir sehen nicht die beruehmte Surfwelle von Teahupoo und besteigen auch nicht die imposanten 2000der von Tahiti. Roxy hat seit Panama einen Parasiet im Bauch der mit einer Medizinkur zu Leibe gerueckt wird. Der Zahnarzt sieht uns dreimal und wenn wir auch noch ein viertes mal kommen muessen, laedt er uns spontan in sein Haus ein. Christiaan ist ein sehr sportlicher Zahnarzt, der vor kurzem noch die 100km von Moorea gelaufen hat. Einen ganzen Nachmittag geniessen wir von der fantastischen Aussicht seiner Villa in den Bergen. Wir luemmeln uns im Suesswasserpool und werden verwoehnt mit Schokoladenkuchen, Vanillesosse, Eis, Cola und noch viel mehr leckeren Sachen die schlecht fuer die Zaehne sind. Zum Abschied bekommen wir von dieser lieben Familie eine traditionelle Muschelkette om den Hals gehangen. Vincent kan noch ein paar mal im Taapuna Pass surfen. Fuer mich ist die Welle zu schnell und das Wasser ist nur knietief. Dann wird es Zeit um ein paar Blumenkraenze (Lei) zu basteln fuer die Ankunft von Opa Andre und Vincents Bruder Arthur. Um 5.30 Uhr am 31ten August erwarten wir sie auf dem Flughafen bewaffnet mit Kraenzen und einer Muschel die zum Blasinstrument omgebaut ist. Laut werden sie durch Vincent mit dem Horn begruesst. Eine Ehre die normal nur dem Chief der Insel zu teil kommt. Wo wir ein Jahr fuer gebraucht haben, kommen Arthur und Andre in weniger als 26 Stunden an. Mit 79 kg Ersatzteilen, Buechern, Lakritz, Suessigkeiten, Zeitschriften, dvds, cds, etc. schliessen wir Sie nach einem Jahr wieder in de Arme und nehmen sie mit aufs Boot. Weil sie nur neun Tage bei uns sein koennen, heisen wir schon am naechsten Tag die Segel und besuchen die Inseln Moorea, Huhahine, Reiatea en Tahaa in Vogelflucht. Das Segeln tut ihnen sichtlich gut. Zum Glueck regnet es zwischendurch auch ein bischen und haben wir waehrend des Segelns ein paar Windveraenderung welches das erreichen des Ziels ein bischen erschwert. Sie koennten sonst meinen, das das Weltumsegeln ein Kinderspiel ist. Wir besuchen eine Vanilleplantage, lassen sie von der Kokosmilch probieren, pfluecken Bananen in der Wildernis und weil Arthurs Talente nicht beim Fischen liegen, fangen wir zur Not KokosnussKrabben fuer den Fischgeschmack. Letztendlich ankern wir in dem hellblauem Wasser von Bora-Bora, um von den Inselbesuchen aus zu ruhen. Wo wir normalerweise Tage fuer brauchen, haben wir jetzt in Stunden absolviert. Wir haben herrliche Tage zusammen. River und Roxy geniessen sichtlich das Wiedersehen mit der Familie. Nach Herzenslust wird gefischt, geschwommen und Opa das Riff gezeigt. Bevor wir uns besinnen ist es schon wieder Zeit um Abschied zu nehmen. Beduselt stehen wir auf der Kade zum winken. Es gibt nur eine Remedie gegen Traurigkeit, Leinen los und ab ins naechste Abenteuer. Wir moechten noch die Ostseite von Bora-Bora besuchen. Hier hoeren wir auch das sich das Riff noch von einem Fenomeen in 2001 erholen muss. Der Wasserspiegel des Ozeans war so gesunken, das selbst bei Hochwasser kein Frischwasser mehr ueber das Riff gelangte. Das Wasser innerhalb des Atols erwaermte sich, so das Fische und Korallen sterben mussten. Wir hatten uns schon gewundert warum wir so wenig Fisch sahen und alles so grau und eintoenig war. Nachdem wir den Geburtstag von Robin auf der Tradewind gefeiert haben, entschliessen wir uns um beim Yachtclub Bora-Bora Wasser zu tanken und uns auf die Reise nach Tonga vor zu bereiten. Samstag den 16ten September heisen wir unsere Segel um Richtung Tonga (1400 meilen) zu segeln….
We hebben heel wat doktors- en tandartsbezoeken te verrichten, waardoor we niet de tijd hebben om het binnenland van het eiland Tahiti te verkennen. Zo zien we niet de beroemde surfspot Teahupoo en kunnen we niet de 2000 meter hoge bergen bestijgen. Roxy blijkt sinds Panama visite van een parasiet in haar buik te hebben, die met een kuur te lijf moet worden gegaan. De tandarts ziet ons drie keer en als we ook nog een vierde keer moeten gaan, kennen we elkaar persoonlijk en worden we spontaan bij hem thuis uitgenodigd. Christiaan is een bijzonder sportieve tandarts die nog kort geleden de 100 KM van Moorea gelopen heeft. Een middag lang genieten we van een magnifiek uitzicht vanuit hun villa in de bergen, een zoetwater swimmingpool en hoewel slecht voor de tanden worden er chocoladetaart met vanillesause, ijs, cola, cider en nog allerlei andere zoete traktaties op de veranda met oceaan view voorgeschoteld. Na deze heerlijke dag krijgen wij allemaal zoals de Tahitiaanse traditie betaamt een van schelpen geregen ketting omgehangen. Vincent kan nog wel een paar keer met de bijboot naar de Taapuna Pass om te surfen. Voor mij is de golf te snel en het water is te ondiep. Dan wordt het tijd om bloemenkransen (Lei) te rijgen voor de aankomst van opa Andre en Vincent zijn broer Arthur. Om 5.30 uur de 31de Augustus staan we op het vliegveld helemaal klaar en gewapend met de kransen en een tot blaasinstrument omgetoverde schelp. Luid worden ze door Vincent binnengetoeterd een eer die normaal alleen aan de chief van het eiland toekomt. Waar wij ongeveer 1 jaar voor nodig hadden om Tahiti te bereiken, daar doen Arthur en Andre nog geen 26 uur over. Met 79 kg aan reserveonderdelen, boeken, drop, snoep, tijdschriften, dvds, cds etc. sluiten we ze na een jaar weer in onze armen en nemen ze mee naar de boot om ze in het cruisersleven in te wijden. Omdat ze maar negen dagen bij ons kunnen zijn, heizen wij al de volgende dag de zeilen. Het zeilers leven doet ze allebei zichtbaar goed. We bezoeken de eilanden Moorea, Huahine, Reiatea en Tahaa in vogelvlucht. We zijn erg blij met hun komst en River en Roxy genieten van elk moment die met hun opa en oom kan worden doorgebracht. Zo zeilen en vissen ze naar hartelust en laten hun opa het mooiste koraal van dichtbij bekijken. Op het eiland Huhahine besichtigen we een vanilleplantage, laten ze van de kokosmelk proeven, plukken met kunst en vliegwerk in het wild een tros bananen, en omdat Arthurs talenten niet bij het vissen liggen, vangen we een aantal grootte coconut krabben voor de vissmaak. Na het eiland Tahaa krijgen we de schitterende pieken van Bora Bora in zicht en hebben het mooiste zeilweer van de wereld. Gelukkig voor ons hadden Arthur en Andre tijdens het wachtlopen nog te maken met wat regenbuien en windschiftingen. Anders zou de indruk kunnen ontstaan dat we altijd met prachtig weer zouden reizen. Uiteindelijk gooien we het anker in een van de mooie lichtblauwe baaien van Bora-Bora, om van het eilandhoppen uit te rusten. Waar we normaal dagen voor uittrekken, hebben we in uren volbracht. We hebben heerlijke, intense dagen samen. Dan is het alweer tijd om afscheid te nemen. Beduusd staan we aan de kade om hen uit te zwaaien. Er is maar een remedie tegen afscheidsverdriet, lijnen los en op naar het volgende avontuur. We willen de oostkant van Bora-Bora nog verkennen. Hier horen we ook dat het riff zich nog moet herstellen van een in 2001 gebeurde fenomeen. De waterspiegel van de oceaan daalde zo enorm dat ook bij hoogwater geen vers water meer over het riff in het atol kon komen. Daardoor warmde het water binnen het atol zich op en de vis en het koraal moest sterven. De gevolgen zijn nog steeds merkbaar. We zien tijdens het snorkelen weinig vis en veel dood koraal. Nadat wij de verjaardag van Robin van de Tradewind hebben gevierd, besluiten we om bij de Bora-Bora Yachtclub water te tanken en ons voor de oversteek naar Tonga (1400 mijlen) voor te bereiden. Zaterdag 16 september heizen we de zeilen om richting Tonga te vertrekken….Tahiti - Bora Bora (20-08 t/m 16-09-2006)
In Papete haben wir sehr viel Doktor- und Zahnarztbesuch zu absolvieren, dadurch haben wir keine Zeit um das Innere von Tahiti zu besuchen. Wir sehen nicht die beruehmte Surfwelle von Teahupoo und besteigen auch nicht die imposanten 2000der von Tahiti. Roxy hat seit Panama einen Parasiet im Bauch der mit einer Medizinkur zu Leibe gerueckt wird. Der Zahnarzt sieht uns dreimal und wenn wir auch noch ein viertes mal kommen muessen, laedt er uns spontan in sein Haus ein. Christiaan ist ein sehr sportlicher Zahnarzt, der vor kurzem noch die 100km von Moorea gelaufen hat. Einen ganzen Nachmittag geniessen wir von der fantastischen Aussicht seiner Villa in den Bergen. Wir luemmeln uns im Suesswasserpool und werden verwoehnt mit Schokoladenkuchen, Vanillesosse, Eis, Cola und noch viel mehr leckeren Sachen die schlecht fuer die Zaehne sind. Zum Abschied bekommen wir von dieser lieben Familie eine traditionelle Muschelkette om den Hals gehangen. Vincent kan noch ein paar mal im Taapuna Pass surfen. Fuer mich ist die Welle zu schnell und das Wasser ist nur knietief. Dann wird es Zeit um ein paar Blumenkraenze (Lei) zu basteln fuer die Ankunft von Opa Andre und Vincents Bruder Arthur. Um 5.30 Uhr am 31ten August erwarten wir sie auf dem Flughafen bewaffnet mit Kraenzen und einer Muschel die zum Blasinstrument omgebaut ist. Laut werden sie durch Vincent mit dem Horn begruesst. Eine Ehre die normal nur dem Chief der Insel zu teil kommt. Wo wir ein Jahr fuer gebraucht haben, kommen Arthur und Andre in weniger als 26 Stunden an. Mit 79 kg Ersatzteilen, Buechern, Lakritz, Suessigkeiten, Zeitschriften, dvds, cds, etc. schliessen wir Sie nach einem Jahr wieder in de Arme und nehmen sie mit aufs Boot. Weil sie nur neun Tage bei uns sein koennen, heisen wir schon am naechsten Tag die Segel und besuchen die Inseln Moorea, Huhahine, Reiatea en Tahaa in Vogelflucht. Das Segeln tut ihnen sichtlich gut. Zum Glueck regnet es zwischendurch auch ein bischen und haben wir waehrend des Segelns ein paar Windveraenderung welches das erreichen des Ziels ein bischen erschwert. Sie koennten sonst meinen, das das Weltumsegeln ein Kinderspiel ist. Wir besuchen eine Vanilleplantage, lassen sie von der Kokosmilch probieren, pfluecken Bananen in der Wildernis und weil Arthurs Talente nicht beim Fischen liegen, fangen wir zur Not KokosnussKrabben fuer den Fischgeschmack. Letztendlich ankern wir in dem hellblauem Wasser von Bora-Bora, um von den Inselbesuchen aus zu ruhen. Wo wir normalerweise Tage fuer brauchen, haben wir jetzt in Stunden absolviert. Wir haben herrliche Tage zusammen. River und Roxy geniessen sichtlich das Wiedersehen mit der Familie. Nach Herzenslust wird gefischt, geschwommen und Opa das Riff gezeigt. Bevor wir uns besinnen ist es schon wieder Zeit um Abschied zu nehmen. Beduselt stehen wir auf der Kade zum winken. Es gibt nur eine Remedie gegen Traurigkeit, Leinen los und ab ins naechste Abenteuer. Wir moechten noch die Ostseite von Bora-Bora besuchen. Hier hoeren wir auch das sich das Riff noch von einem Fenomeen in 2001 erholen muss. Der Wasserspiegel des Ozeans war so gesunken, das selbst bei Hochwasser kein Frischwasser mehr ueber das Riff gelangte. Das Wasser innerhalb des Atols erwaermte sich, so das Fische und Korallen sterben mussten. Wir hatten uns schon gewundert warum wir so wenig Fisch sahen und alles so grau und eintoenig war. Nachdem wir den Geburtstag von Robin auf der Tradewind gefeiert haben, entschliessen wir uns um beim Yachtclub Bora-Bora Wasser zu tanken und uns auf die Reise nach Tonga vor zu bereiten. Samstag den 16ten September heisen wir unsere Segel um Richtung Tonga (1400 meilen) zu segeln….
-
21 November 2006 - 10:12
Ruud~:
Mooi verhaal en mooie beelden. Als jullie het TE warm hebben denken jullie dan aan ons? We hebben wel een warmte record voor de maand oktober in Nederland gehad, maar toch moet de kachel aan en voor buiten op het water trekken we ons warmste pak en surfschoentjes aan :)
Warm of koud... de golven en wind geven ons in ieder geval een hoop plezier.
Goede reis verder!
-
21 November 2006 - 15:38
Sandra:
Ziet er heerlijk uit hier vanuit koud scheveningen. Zou zo even langs willen komen om even te genieten van het weer en mooie uitzichten... -
25 November 2006 - 14:45
Evert:
Hallo river
Hoe gaat het daar.
Jullie zijn al op de helft.
Er staan mooie foto's op de site.
En spannende verhalen.
groetjes Evert. -
26 November 2006 - 21:31
Sjoerd En Annette:
Hoi wereldzeilers,
Duizenden mijlen voor ons uit: wij liggen pas in Portimao en steken (+/-) begin januari over naar de Carrieb.Inhalen zit er dus niet in, hoogstens als jullie heel lang in nw zeeland blijven. Keep them sailing, veel geluk en misschien toch nog ergens tot ziens.
Sjoerd en Annette -
29 November 2006 - 19:43
Jolijn:
Heey Roxy en de rest van de Pelikaan! Hoe gaat het met jullie? Met mij goed. Mooie foto's, en wat zijn jullie bruin..!
Ik hoop dat jullie het naar jullie zin hebben.
De foto's zijn heel mooi!
Op school gaat het met mij ook heel goed. We hebben pas geleden de NIO-test gedaan (eindtoets groep 8), en nog voor de kerstvakantie krijgen we de uitslag! (VMBO/HAVO/VWO)!
Ik zou je graag een heel verhaal willen vertellen over hoe het hier met ons gaat, maar ik moet nu gaan! Ik stuur jullie nog wel een mailtje!
Groetjes Jolijn -
03 December 2006 - 19:23
Ernst&corry:
Whaaaaaa wat is dat zand mooi wit n dat water blauw zeg.
Corry was zeer verast een smsje van Iris te krijgen....dat jullie dat nr nog hebben!, maar ja,we verbazen ons over niets van jullie,want we hebben veel respect voor jullie avontuur.
We zijn net terug van onze trip naar Californie n Hawaii n vielen daar met de neus in de boter wat wind n golven betreft.
ALOHA & MAHALO.
p.s. gave Hei Matau heb je om Vince.....!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
