Tuamotus 29/7-20/8

Tuamotus (29/7 20/8/06)

De meeste van de 400 atollen in de wereld bevinden zich in de Pacific. De Tuamotus omvatten een gebied van 1800km lengte en 600km breedte en bestaan uit 78 atollen. Volgens Darwin zijn het de restanten van twee- tot drieduizend meter hoge, onder water ligge
nde vulkanen. Er is alleen maar zand, koraal, lava, zwarte parels en palmbomen. Zoetwater moet via de hemelse sluizen worden opgevangen. Door de moeilijke navigatie in dit gebied werd het vroeger onder de zeevaarders The Labyrint of the RoughSea genoemd
en door schepen gemeden. Men moet zich voorstellen dat de atollen zeer laag zijn en pas heel laat gezien worden, vooral snachts en bij slecht weer. Door de met GPS, boordcomputer en cruisingguides uitgeruste zeilschepen wordt het gebied enigszins toegankel
ijk en zo bereikt ook De Pelikaan in de ochtend van de 29te juli het Manihi atol. Het atol kent maar een ingang, de Tairapa Pass genoemd. Door de getijdenstroom zien we het water in de pass kolken. De stroming kan in een pass tot 6 knopen oplopen. Even voor hoog water doen we een poging en laten de zeilen voor de zekerheid dus nog maar even bijstaan. Meegevoerd door de stroom, zien we het koraal in een rasante vaart onder ons doorglijden. Een beetje overweldigd komen we in het rustige water van de lagune aan. In Manihi kunnen we, mede door het slechte weer, onze draai niet echt vinden. We kunnen kiezen tussen 5 meter ankerdiepte dicht bij het rif of op 30 meter -diepte aan lage wal. Omdat we maar 45 meter ankerketting hebben is de tweede optie uitgesloten.
We ankeren weliswaar op 5 meter maar de boden is bezaaid met koraalhoofden. Al na een paar uur ligt onze ankerketting als een wurgslang rond het koraal gewikkeld. Als windkracht en -richting zich voor ons ongunstig ontwikkelen en de boot naar de rand van het rif wordt geduwd is het tijd om actie te ondernemen. De wind wakkert in de buien aan tot strakke 30 knopen+ . We zijn genoodzaakt het anker op te halen. Helaas, de koraalhoofden hebben ons in hun greep. Na een half uur ploeteren en puzzelen kunnen we ternauwernood het tot op tweemeter genaderde rif ontvluchten en de boel bergen met helaas voor het anker een mooie extra kromming als pijnlijke herinnering. Bij stortregen en zware windvlagen is het onmogelijk om in de lagune te navigeren laat staan veilig een
nieuwe ankerplaats op te zoeken. Niet ver van onze positie hadden we een recentelijk gestorte betonnen zuil op een stuk koraal waargenomen, deze moet in de toekomst waarschijnlijk als betonning binnen het atol gaan dienen. River en ik stappen in de bijboot(35 knopen!) en controleren of we een alternatief ankerlijn kunnen bevestigen aan het stuk beton. De zuil is met stalen buizen in het koraal ingegoten. Wij bevestigen de ankerlijn met aan het einde een fender, zodat we hem later met de pikhaak aan boord ku
nnen hijsen. De procedure lukt bij dit hondenweer natuurlijk de eerste keer niet en moeten we opnieuw de bijboot in. Na aangepaste strategie lukt het ons bij de tweede poging de ankerlijn te pakken en maken hem vast aan de boot. Zoals verwacht houd hij zich goed. Als we eenmaal vast zitten brengen we nog twee lijnen uit, zo blijven we in redelijk weer drie dagen liggen. In de tussentijd krijgen we een parelboer op bezoek. Hij wil verkopen en wij onderhandelen. We hebben geen idee wat de waarde van deze mooie,zwarte oceaanjuwelen zijn, maar bij het zien wil ik ze bezitten. Na wat T-shirts en wijn in de strijd te hebben gegooid, geeft hij te kennen in een mobieltje geonteresseerd te zijn. Zijn eigen mobieltje is in het blauwe nat verdwenen. In de uiterste hoek van de kaartentafel graai ik naar het voor ons op deze reis nutteloze ding en leg hem op de onderhandelingstafel neer. Vincent schuift de gehele zak met parels onze kant uit. Met een brede glimlach gaat hij akkoord. Ik schrik me een hoedje en begin me wegens woeker schuldig te voelen. Maar zo blij als hij is omdat hij zijn parels niet alleen hoeft te laten, een ticket moet kopen om in Tahiti een nieuwe mobiel te kopen, zo blij zijn wij met zon mooie herinnering aan deze reis. Zodra weer en wind gunstig zijn h
ouden we Manihi voor gezien en vertrekken naar Rangiroa, een nachtje doorzeilen. Rangiroa heeft twee passes, wij kiezen de Tiputa pass. Hoewel het in- en uitvaren van atollen nooit een hobby zal worden hebben we deze keer meer geluk. Bij aankomst worden we
vergezeld door grote dolfijnen en het is precies doodtij! De passes zijn ideale bestemmingen om te snorkelen en te duiken. Men kan zich met de inkomende stroom in de pass mee laten voeren. Omdat de stroom een hoop voeding meesleurt verzamelt zich er ook een hoop vis. Van haaien, tonijnen, dolfijnen, mantas tot tropische visjes, er is niets wat je niet ziet. Iedere dag weer laten we ons door de pass heen glijden, inmiddels gewend aan de aanwezigheid van vier tot vijf haaien tegelijk. Na een paar dagen zeilen
we door naar de andere kant, de zuidzijde, van het atol Rangiroa. Hier verbrengen we in het lichtblauwe water van de lagune, helemaal moeder ziels alleen, twee heerlijke weken. We vissen met de speergun, duiken en snorkelen tussen de talloze riffen, vinden
de mooiste schelpen, maken kampvuren, voeren haaien, drinken kokosmelk, surfen, kiten kortom we beleven zowaar het Robinson leven. Een bijzondere afspraak eind van de maand augustus doet ons besluiten om uit deze waterwereld richting het 200 mijl verderop
gelegen Tahiti te vertrekken. Na een rustige zeilnacht volgt er een door warmte drukkende maar relaxte dag welke zich evenwel ontwikkeld in een nooit verwacht frontaal weersysteem met 30 tot 40 KN wind op de kop.
Wanneer de kinderen bij 30 Graden lang en breed in het zwembad (volgelopen rubberbootje) op het voordek liggen, neemt Vincent weliswaar op enige afstand een zeer donkere lucht waar. Klapperende zeilen geven een te snel met de klok meedraaiende wind aan welke de stuurautomaat hopeloos met het bekende kluitje in het riet stuurt. Voordat we bij een dalende temperatuur en diepzakkend barometer met man en macht alle spullen van dek trachten te redden waait het van de planeten. Snel bergen we de genua, transformeren we het groooootzeil tot een klein lapje canvas en rollen hierna kotterfok driekwart uit.
We zetten de koers uit naar alles behalve Tahiti want dat ligt voor ons helaas op 85 mijl recht tegen de wind in. Een gierende nacht met schuim in het gangboord en een aan de windse koers bewijst De Pelikaan waarvoor hij gebouwd is.
Wanneer het voorste gedeelte van dit brede front ons 4s nachts passeert kunnen we hoog aan de wind in zware zeegang eindelijk koers op Tahiti zetten. Dat was weer even wennen na al die passaat routes. Als beloning zien we in het ochtendgloren de 2000 meter
hoge pieken van Tahiti uit een witte wollen deken steken. Dit is een van de mooiste land in zicht panoramas ooit. We ankeren in de buurt van marina Taina bij de stad Papeete. Na maanden stilte, ruige baaien en lagunes, met minimale voorzieningen genieten
we even weer van stadse overvloeden. Wandelen in een mega supermarkt, eten bij de Mac of gewoon naar een tandarts en doktor kunnen gaan, waarderen wij nu in het bijzonder. Nog maar een paar nachtjes slapen dan komen opa en Arthur ons vanuit Nederland bezoek
en

Tuamotus (29/7 20/8/06)

Die meisten der 400 Atolle in der Welt befinden sich im Pazifik. Die Tuamotus umfassen ein Gebiet von 1800 km Laenge und 600 km Breite und bestehen aus 78 Atollen. Nach Darwin sind es die Ueberreste von zwei- bis dreitausend Meter unter Wasser liegenden Vulkanen. Es gibt hier nur Lava, Sand, Koralle, Schwarze Perlen und Palmen. Suesswasser muss ueber die Himmelsschleusen aufgefangen werden. Durch die schwierige Navigation wurde dieses Gebiet frueher das Labyrint der rauhen See genannt und von den meisten Schiffen gemieden. Man muss sich vorstellen, das die Atolle sehr flach sind und praktisch erst in letzter Minute in Sicht kommen. Nachts und bei schlechtem Wetter sind die Riffe fast unsichtbar. Da die meisten Schiffe heutzutage mit moderner Technik, sowie GPS,Computer und Reisefuehrer ausgeruestet sind ist auch dieses Gebiet inzwischen einigermassen zugaenglich geworden. So erreicht auch der Pelikan am 29ten Juli in aller Fruehe das Manihi Atoll. Das Atoll kennt nur einen Eingang, den Tairapa Pass. Durch die Gezeitenstroemung sehen wir das Wasser im Eingang brodeln. Die Stroemung kann in diesem Pass bis zu 6 Knoten erreichen. Kurz vor Flut starten wir einen Versuch. Zur Sicherheit lassen wir unsere Segel noch eben stehen. Durch die Gezeitenstroemung mitgeschleurt sehen wir in rasanter Fahrt die Korallen unter uns durchgleiten. Etwas ueberrumpelt, landen wir im ruhigen Wasser der Lagune. In Manihi fuehlen wir uns, wahrscheinlich auch durch das schlechte Wetter bedingt, nicht so richtig wohl. Wir koennen waehlen
um in 5 Meter tiefem Wasser zu ankern, nah am Riff oder in 30 Meter Tiefe. Da wir nur 45 Meter Kette haben ist das letzte ausgeschlossen. Wir ankern also in 5 Meter Tiefe, aber schon nach einigen Stunden hat sich unsere Kette wie eine Wuergschlange um die Korallenkoepfe gewickelt. Wenn sich Windstaerke und richtung auch noch zu unserem Nachteil veraendern und uns Richtung Riff druecken, wird es Zeit um etwas zu unternehmen. Der Wind erreicht in den Boeen 30 Knoten+. Wir sind gezwungen den Anker zu lichten,doch die Korallenkoepfe haben uns in Ihrer Macht. Nach einer halben Stunden schwitzen und puzzeln koennen wir um Haaresbreite dem bis auf zwei Meter naeherkommenden Riff entwischen. Leider hat der Anker eine zusaetzliche Kruemmung als schmerzliche Erinnerung bekommen. Bei schweren Regenfaellen und Windstoessen von mehr als 35 Knoten ist es uns unmoeglich um in der Lagune zu navigieren, oder etwa einen sicheren Ankerplatz zu finden. Gluecklich haben wir nicht weit von uns eine Betonsaeule auf einem Stueck Koral wahrgenommen. Diese sollte in der Zukunft wahrscheinlich als Tonne fuers Fahrwasser dienen. River und ich steigen bei 35 Knoten in unser Beiboot und kontrollieren ob wir eine alternatiefe Ankerleine um diese Betonsaeule legen koennen. Die Saeule ist sogar mit Stahlpfeilern in die Koralle eingegossen. Wir befestigen die Ankerleine mit einer Boie am Ende, so das wir sie spaeter mit dem Enterhaken an Bord heisen koennen. Die Prozedure gelingt bei diesem Hundewetter natuerlich nicht gleich das erste mal, so das wir nochmals ins Beiboot muessen. Nach angepasster Strategie schaffen wir es beim zweitenmal dann doch. Nachdem wir die Leine am Boot befestigt haben, bringen wir noch zwei weitere Leinen an. Wie erwartet haelt alles gut, so das wir hier verbleiben koenne
n bis das Wetter besser wird. In der Zwischenzeit kommt uns ein Perlenzuechter aufsuchen. Er moechte verkaufen und wir handeln. Wir haben keine Ahnung was diese schoenen, schwarzen Ozeanjuwelen wert sind, aber nachdem wir sie gesehen habe, wollen wir sie besitzen. Nachdem wir ein paar T-shirts und Wein in die Verhandlungsarena geschmissen haben, gibt er zu kennen in ein mobieles Telefon interressiert zu sein. Das Seine ist dem blauem Nass zum Opfer gevallen. In der aeussersten Ecke des Kartentisches ergreife
ich das fuer uns nutzlose Ding und lege es auf den Verhandlungstisch. Vincent zieht den ganzen Sack mit Perlen zu uns hin. Mit breitem Grinsen geht unser Zuechter auf den Tausch ein. Ich fuehle mich sogleich wegen Wucher schuldig. Aber so froh wie er ist,
da er seine Perlen nicht allein zu lassen braucht, um ein Ticket nach Tahiti zu kaufen und dort ein neues Telefon zu erstehen. So froh sind wir mit diesem Souvenier als Erinnerung an eine besondere Reise. Sobald der Wind und das Wetter gunstig sind segeln w
ir weiter zu dem 100 Meilen westlicher gelegenen Rangiroa. Rangiroa hat zwei Eingaenge. Wir entschliessen uns fuer den Tiputa Pass. Obwohl das rein und rausfahren in die Atolle nie unser Hobby werden wird, haben wir dieses mal mehr Glueck. Wir werden bei der Einfahrt durch Delfine begleitet und es ist Nipptide. Die Paesse sind ideal zum schnorcheln und tauchen. Man kan sich mit der reinkommenden Stroemung mittreiben lassen. Da die Stroemung auch viel nahrhaftes mitfuehrt gibt es unheimlich viel Fisch. Von Haien, Thunfisch, Delfine, Mantas bis tropischen Fisch, es gibt nichts was man nicht sieht. Jeden Tag lassen wir uns von neuem durch den Pass gleiten, inzwischen schon an die Anwesenheit von vier bis fuenf Haien gewoehnt. Nach ein paar Tagen segeln wir zur Su
edseite innerhalb des Atolls. Hier verbringen wir im hellblauen Wasser der Lagune, Mutterseelen allein, zwei herrliche Wochen. Wir Sperrfischen, tauchen und schnorcheln zwischen den zahlreichen Riffen, finden die schoensten Muscheln, fuettern Haie, machen Strandfeuer, trinken Kokosmilch, surfen und kiten. Wir erleben das wahre Robinson Leben. Wegen eines ganz besonderen Termins in Tahiti Ende des Monats August muessen wir diese herrliche Wasserwelt verlassen. Nach einer ruhigen Segelnacht volgt ein warmer, drueckender aber relaxter Tag, welcher sich zu einem nicht erwarteten Front entwickelt mit Windschnellheiten bis zu 40 Knoten von vorn. Als die Kinder bei 30 Grad Hitze lang und breit im Schwimmbad (vollgelaufenes Beiboot) auf dem Vordeck liegen. Nimmt Vincent sehr dunkele Wolken am Horizont wahr. Klappernde Segel melden einen schnell mit dem Uhrzeigersinn drehenden Wind, der den Steuerautomaten total entregelt. Bevor wir bei fallenden Temperaturen und Barometer zusammen probieren unsere Habseligkeiten an Deck zu retten, weht es von allen Planeten. Schnell bergen wir die Genua, transformieren wir unser Grosssegel zu einem kleinen Lappen Kanvas und rollen danach unser Kotterfok nur dreiviertel aus. Wir setzten Kurs auf alles ausser Tahiti, das noch 85 Meilen gegen den Wind vor uns liegt. Nach einer heulenden Nacht mit Wellen ueberm Vordeck und einem an dem Wind Kurs beweist der Pelikan wofuer er gebaut ist. Nachdem der vorderste Teil des breiten Fronts nachts an uns vorbeigezogen ist, koennen wir hoch am Wind und schwerem Seegang endlich Kurs auf Tahiti setzten. Nach den ganzen Passatrouten mussten wir uns ans richtige segeln wieder gewoehnen. Als Belohnung sehen wir morgens die 2000 Meter hohen Bergspitzen von Tahiti aus einer weissen Wolkendecke stechen. Dit ist fuer mich das schoenste Land in Sicht Panorama bis jetzt. Wir ankern in der Naehe des Hafens Taina bei der Stadt Papeete. Nach monatelanger Ruhe, einsamen, rauhen Buchten und Lagunen, mit minimalen Gelegenheiten, geniessen wir um so mehr die staedtischen U
eberfluesse. Spazierengehen im Mega Supermarkt, essen bei McDonalds oder einfach zum Doktor oder Zahnarzt gehen zu koennen, ist sehr viel wert. Noch ein paar mal schlafen dann kommen Opa und Arthur aus Holland uns besuchen