Panama-Galapagos
Door: Iris
Blijf op de hoogte en volg Zeilboot
26 Juni 2006 | Ecuador, Quito
Panama-Galapagos
Begin mei was ook gelijk het begin van de regentijd. Bijna iedere dag gingen de hemelssluizen open en voorzagen ons en de Pelikaan van een warme douche. In de namiddag van 18 mei 2006 verlaten wij Panama-City met bliksemschichten aan de horizon. Voor ons liggen 1000 mijl naar de Galapagos eilanden. Onze eerste waypoint is CaboMala, het punt waar de Golf van Panama in de Pacific overgaat. In deze tijd van het jaar heersen overwegend zuid tot zuidwesten winden zodat het geen zin heeft om op optimale omstandigheden te wachten. Onze reis begint op de motor met de Genua bij. Als de wind toe neemt heizen we het grootzeil. De wind draait constant en we moeten regelmatig overstag. Zaterdag ochtend passeren we CaboMala. Het wordt een zeer regenachtige dag met weinig wind en we verleggen meerdere malen de koers om de onweersfronten te ontwijken. In de verte zien we de hemelse lichten te water gaan en realiseren ons des te meer dat een inslag desastreus zou zijn. De regenbuien zijn zo hevig dat we overdag van de gelegenheid gebruik maken om aan onze lichaamshygikne te werken. We doen een douchedansje aan dek en wassen ons haar. In Nederland krijg je deze spa behandeling alleen op een beautyfarm. We testen ook het regenopvangsysteem. Met deze stortbuien hebben we gauw onze watertank aangevuld. Zondags komt het rotseilandje Malpelo inzicht. Een midden in de oceaan gelegen rots die 250 meter in de hoogte schiet.De wind neemt toe zodat we de motor uit kunnen zetten. Helaas varieert de windrichting steeds tussen de 200 en 220 Graden en is het voor ons onmogelijk om de koers van 240 Graden Richting de Galapagos Eilanden te varen. Noodgedwongen blijven we richting de kust van Equador zeilen om onze kans af te wachten. De hele dag blijft de rotspartij in zicht, om te laten weten dat we heel langzaam vooruit komen. S'nachts draait de wind naar 180 Graden, we pakken onze kans en gaan overstag. Helaas blijft de wind variabel en binnen de kortste keer varen we als het ware weer terug naar dit vervloekte eilandje. Het is alsof er een magneet in zit. Gelukkig kunnen we erom lachen, gaan wederom over stag en zetten onze reis richting de kust van Equador voort. Ons geduld betaalt zich uit en de andere dag, meer dan 28 uur later kunnen we onze slag maken. Eindelijk worden de mijlen op de GPS weer minder in plaats van meer. De wind is weer meer zuid gedraaid en helpt nu wat beter mee om de koers richting Galapagos te halen. We halen een schamele 80 mijlen per etmaal. Gelukkig is de zee verder rustig en kunnen we met onze dagelijkse beslommeringen doorgaan. De keuken ligt nu over stuurbord, wat het leven van de kok aan boord heel makkelijk maakt. De mooiste gerechten, broden en cakes verlaten de kombuis om de motivatie hoog te houden en de langzame voorruitgang te verdoezelen. Na acht dagen op zee hebben we een bijzondere gebeurtenis te vieren, de oversteek van de evenaar. De hele dag gissen we hoe het zou zijn. We houden het putje van de gootsteen en het toilet nauwlettend in de gaten, om de overgang van een linksdraaiende naar een rechtsdraaiende waterkolk niet te missen. We vragen ons af of we nu de hele dag met ons hoofd naar beneden hangen en of het in onze neusgaten zal regenen? En of Neptunus nog langs komt? Vlak voor zonsondergang is het zover. Terwijl we de minuten aftellen gaan onze hengels af. Alvast een cadeautje van Neptunus. We halen de buit, 2 tonijnen, in recordtijd binnen. De Hollandse smartlappen worden voor dit aandachtige moment opgezet. Nog een paar seconden, er wordt hardt op het voordek geklopt. River en Roxy schieten vanuit het vooronder de kuip in en..voor ons staat de Koning van de Oceanen met zijn wilde haren en zijn drietand om ons en vooral de kinderen voor hen fantastische prestatie's van de afgelopen maanden te feliciteren en de zilveren vin te overhandigen. Hij houdt een mooie toespraak en spreekt vooral zijn bewondering uit dat je op zo'n jonge leeftijd al op de Noordzee gezeild, de Golf van Biskaje doorkruist, de Atlantische Oceaan hebt overgestoken, de gevaren van de Caribische Zee hebt getrotseerd en nu de evenaar in de Pacific overgestoken bent. We zijn het allen met hem eens en verwennen hem met een glaasje Schotse Whisky en Hollandse Gouda. Na alle zegeningen in ontvangst te hebben genomen moet hij terug naar zijn zeemeerminnen en wij zetten onze reis voort richting de Galapagos, waar wij zondag 28 mei ons anker in Wreckbay van het eiland St.Cristobal laten vallen
Anfang mei war auch der Beginn der Regenzeit in Panama. Fast jeden Tag oeffneten sich die Himmelsschleusen und bescherten uns und den Pelikaan mit einer warmen Dusche. Donnerstag Nachmittag den 18 Mei verlassen wir Panama-City (FlamengoBay) mit Unwetter am Horizont. Vor uns liegen 1000 Seemeilen zu den Galapagos Inseln. Unser erster Wegpunkt ist CaboMala, ein Punkt wo der Golf von Panama in den Pazifik uebergeht. Zu dieser Jahreszeit herschen meistens Sued oder SuedWest Winde, so dass es keinen Sinne hat um auf bessere Bedingungen zu warten. Unsere Reise begint mit Motor und der Genua bei. Wenn der Wind zunimmt, heisen wir das Grosssegel. Der Wind dreht konstant und regelmaessig muessen wir wenden. Samstagmorgen erreichen wir CaboMala. Es wird ein sehr regnerischer Tag mit wenig Wind und wir aendern ein paar mal unseren Kurs um den Unwettern auszuweichen. In der Ferne sehen wir, wie die Blitzlichter den Horizont beruehren, und um so mehr realisieren wir uns das ein Einschlag zerstoerend sein wuerde. Die Regenschauern sind so enorm, das wir tagsueber etwas an unserer Koerperhygiene tun koennen. Wir veranstalten einen Dusch-,Regentanz und waschen unsere Haare. In Holland muesste man fuer so eine Schoenheitsbehandlung zur Beautyfarm. Wir testen auch unser Regenwasser-Auffang-System. Bei solchen Wolkenbruechen ist unser Wassertank schnell wieder angefuellt. Sonntags haben wir die Felseninsel Malpelo in Sicht. Einen mitten im Ozean gelegenen Felsen der 250 Meter aus dem Wasser ragt. Der Wind nimmt zu, so dass wir den Motor ausstellen koennen. Leider aendert sich die Windrichtung konstant zwischen 200 und 220 Grad, so dass es uns unmoeglich ist um den Kurs von 240 Grad Richtung Galapagos zu fahren. Gezwungenermassen fahren wir Richtung Equador, um unsere Chance abzuwarten. Den ganzen Tag bleiben die Felsen in Sichtweite, um uns daran zu erinnern wie langsam wir vorraus kommen. Nachts dreht der Wind in den Sueden, wir nehmen die Chance war und wenden den Pelikaan. Leider dreht der Wind innerhalb kuerzester Zeit zurueck und wir fahren wieder zu diesem verfluchten Felsen zurueck. Zum Glueck koennen wir darueber lachen und wenden den Pelikaan auf den alten Kurs. Unsere Geduld zahlt sich aus 28 Stunden spaeter dreht der Wind abermals in den Sueden und wir koennen unsere Wende Richting Galapagos machen. Endlich werden die Meilen auf dem GPS weniger anstatt mehr. Wir fahren nur 80 Meilen pro etmal. Zum Glueck ist die See ruhig und wir koennen unserern taeglichen Taetigkeiten nachkommen. Auch die Kueche liegt jetzt ueber Steuerbord, was dem Koch das Leben an Bord erleichtert. Die schoensten Gerichte, Brote und Kuchen verlassen die Kombuese, um die Motivation hoch zu halten und den geringen Vorrausgang zu vertuschen.Nach acht Tagen auf See haben wir ein besonderes Ereignis zu feiern. Die Ueberquerung des Aequators. Den ganzen Tag fantasieren wir ueber dieses Ereignis. Wir beobachten den Abfluss des Spuelwassers und der Toilette um den Uebergang von einem linksdrehenden zu dem rechsdrehenden Strudel nicht zu verpassen. Wir fragen uns ob wir ab jetzt den ganzen Tag mit dem Kopf nach unten haengen und ob es dann auch in unsere Nasenloecher regnen wird? Und die wichtigste Frage: Kommt Neptunus noch vorbei? Kurz vor Sonnenuntergang ist es soweit. Waehrend wir die Minuten abzaehlen, gehen erst noch unsere Angeln ab. Schon mal ein Geschenk von Neptunus. In Rekordzeit holen wir den Thunfisch rein. Die Hollaendischen Schnulzen werden fuer diesen besonderen Moment aufgelegt. Noch ein paar Sekunden, da wird hard auf das Vordeck gestampft. River und Roxy stuerzen sich nach draussen und vor ihnen steht der Koenig der Meere mit seinen wilden Haaren und sei
nem Dreizahn, um uns und vorallen Dingen River und Roxy fuer diese fantastische Leistung zu graturlieren und ihnen die Silberne Finne zu ueberreichen. Er spricht seine Bewunderung aus das sie in diesem Alter schon ueber die Nordsee und den Golf von Biskaje gesegelt haben, den Atlantischen Ozean ueberquert haben, den Gefahren der Karibischen See trotziert haben und jetzt den Aequator im Pazifik uberquert haben. Wir sind alle mit ihm eins und verwoehnen ihn mit einem Glas Schottischem Whisky und Hollaendischem Gouda. Dann muss er zurueck zu seinen Meerjungfrauen und wir setzten unsere Reise fort zu den Galapagos Inseln, wo wir Sonntag den 28en Mei unseren Anker in der Wreckbay der Insel St. Cristobal fallen lassen.
Begin mei was ook gelijk het begin van de regentijd. Bijna iedere dag gingen de hemelssluizen open en voorzagen ons en de Pelikaan van een warme douche. In de namiddag van 18 mei 2006 verlaten wij Panama-City met bliksemschichten aan de horizon. Voor ons liggen 1000 mijl naar de Galapagos eilanden. Onze eerste waypoint is CaboMala, het punt waar de Golf van Panama in de Pacific overgaat. In deze tijd van het jaar heersen overwegend zuid tot zuidwesten winden zodat het geen zin heeft om op optimale omstandigheden te wachten. Onze reis begint op de motor met de Genua bij. Als de wind toe neemt heizen we het grootzeil. De wind draait constant en we moeten regelmatig overstag. Zaterdag ochtend passeren we CaboMala. Het wordt een zeer regenachtige dag met weinig wind en we verleggen meerdere malen de koers om de onweersfronten te ontwijken. In de verte zien we de hemelse lichten te water gaan en realiseren ons des te meer dat een inslag desastreus zou zijn. De regenbuien zijn zo hevig dat we overdag van de gelegenheid gebruik maken om aan onze lichaamshygikne te werken. We doen een douchedansje aan dek en wassen ons haar. In Nederland krijg je deze spa behandeling alleen op een beautyfarm. We testen ook het regenopvangsysteem. Met deze stortbuien hebben we gauw onze watertank aangevuld. Zondags komt het rotseilandje Malpelo inzicht. Een midden in de oceaan gelegen rots die 250 meter in de hoogte schiet.De wind neemt toe zodat we de motor uit kunnen zetten. Helaas varieert de windrichting steeds tussen de 200 en 220 Graden en is het voor ons onmogelijk om de koers van 240 Graden Richting de Galapagos Eilanden te varen. Noodgedwongen blijven we richting de kust van Equador zeilen om onze kans af te wachten. De hele dag blijft de rotspartij in zicht, om te laten weten dat we heel langzaam vooruit komen. S'nachts draait de wind naar 180 Graden, we pakken onze kans en gaan overstag. Helaas blijft de wind variabel en binnen de kortste keer varen we als het ware weer terug naar dit vervloekte eilandje. Het is alsof er een magneet in zit. Gelukkig kunnen we erom lachen, gaan wederom over stag en zetten onze reis richting de kust van Equador voort. Ons geduld betaalt zich uit en de andere dag, meer dan 28 uur later kunnen we onze slag maken. Eindelijk worden de mijlen op de GPS weer minder in plaats van meer. De wind is weer meer zuid gedraaid en helpt nu wat beter mee om de koers richting Galapagos te halen. We halen een schamele 80 mijlen per etmaal. Gelukkig is de zee verder rustig en kunnen we met onze dagelijkse beslommeringen doorgaan. De keuken ligt nu over stuurbord, wat het leven van de kok aan boord heel makkelijk maakt. De mooiste gerechten, broden en cakes verlaten de kombuis om de motivatie hoog te houden en de langzame voorruitgang te verdoezelen. Na acht dagen op zee hebben we een bijzondere gebeurtenis te vieren, de oversteek van de evenaar. De hele dag gissen we hoe het zou zijn. We houden het putje van de gootsteen en het toilet nauwlettend in de gaten, om de overgang van een linksdraaiende naar een rechtsdraaiende waterkolk niet te missen. We vragen ons af of we nu de hele dag met ons hoofd naar beneden hangen en of het in onze neusgaten zal regenen? En of Neptunus nog langs komt? Vlak voor zonsondergang is het zover. Terwijl we de minuten aftellen gaan onze hengels af. Alvast een cadeautje van Neptunus. We halen de buit, 2 tonijnen, in recordtijd binnen. De Hollandse smartlappen worden voor dit aandachtige moment opgezet. Nog een paar seconden, er wordt hardt op het voordek geklopt. River en Roxy schieten vanuit het vooronder de kuip in en..voor ons staat de Koning van de Oceanen met zijn wilde haren en zijn drietand om ons en vooral de kinderen voor hen fantastische prestatie's van de afgelopen maanden te feliciteren en de zilveren vin te overhandigen. Hij houdt een mooie toespraak en spreekt vooral zijn bewondering uit dat je op zo'n jonge leeftijd al op de Noordzee gezeild, de Golf van Biskaje doorkruist, de Atlantische Oceaan hebt overgestoken, de gevaren van de Caribische Zee hebt getrotseerd en nu de evenaar in de Pacific overgestoken bent. We zijn het allen met hem eens en verwennen hem met een glaasje Schotse Whisky en Hollandse Gouda. Na alle zegeningen in ontvangst te hebben genomen moet hij terug naar zijn zeemeerminnen en wij zetten onze reis voort richting de Galapagos, waar wij zondag 28 mei ons anker in Wreckbay van het eiland St.Cristobal laten vallen
Anfang mei war auch der Beginn der Regenzeit in Panama. Fast jeden Tag oeffneten sich die Himmelsschleusen und bescherten uns und den Pelikaan mit einer warmen Dusche. Donnerstag Nachmittag den 18 Mei verlassen wir Panama-City (FlamengoBay) mit Unwetter am Horizont. Vor uns liegen 1000 Seemeilen zu den Galapagos Inseln. Unser erster Wegpunkt ist CaboMala, ein Punkt wo der Golf von Panama in den Pazifik uebergeht. Zu dieser Jahreszeit herschen meistens Sued oder SuedWest Winde, so dass es keinen Sinne hat um auf bessere Bedingungen zu warten. Unsere Reise begint mit Motor und der Genua bei. Wenn der Wind zunimmt, heisen wir das Grosssegel. Der Wind dreht konstant und regelmaessig muessen wir wenden. Samstagmorgen erreichen wir CaboMala. Es wird ein sehr regnerischer Tag mit wenig Wind und wir aendern ein paar mal unseren Kurs um den Unwettern auszuweichen. In der Ferne sehen wir, wie die Blitzlichter den Horizont beruehren, und um so mehr realisieren wir uns das ein Einschlag zerstoerend sein wuerde. Die Regenschauern sind so enorm, das wir tagsueber etwas an unserer Koerperhygiene tun koennen. Wir veranstalten einen Dusch-,Regentanz und waschen unsere Haare. In Holland muesste man fuer so eine Schoenheitsbehandlung zur Beautyfarm. Wir testen auch unser Regenwasser-Auffang-System. Bei solchen Wolkenbruechen ist unser Wassertank schnell wieder angefuellt. Sonntags haben wir die Felseninsel Malpelo in Sicht. Einen mitten im Ozean gelegenen Felsen der 250 Meter aus dem Wasser ragt. Der Wind nimmt zu, so dass wir den Motor ausstellen koennen. Leider aendert sich die Windrichtung konstant zwischen 200 und 220 Grad, so dass es uns unmoeglich ist um den Kurs von 240 Grad Richtung Galapagos zu fahren. Gezwungenermassen fahren wir Richtung Equador, um unsere Chance abzuwarten. Den ganzen Tag bleiben die Felsen in Sichtweite, um uns daran zu erinnern wie langsam wir vorraus kommen. Nachts dreht der Wind in den Sueden, wir nehmen die Chance war und wenden den Pelikaan. Leider dreht der Wind innerhalb kuerzester Zeit zurueck und wir fahren wieder zu diesem verfluchten Felsen zurueck. Zum Glueck koennen wir darueber lachen und wenden den Pelikaan auf den alten Kurs. Unsere Geduld zahlt sich aus 28 Stunden spaeter dreht der Wind abermals in den Sueden und wir koennen unsere Wende Richting Galapagos machen. Endlich werden die Meilen auf dem GPS weniger anstatt mehr. Wir fahren nur 80 Meilen pro etmal. Zum Glueck ist die See ruhig und wir koennen unserern taeglichen Taetigkeiten nachkommen. Auch die Kueche liegt jetzt ueber Steuerbord, was dem Koch das Leben an Bord erleichtert. Die schoensten Gerichte, Brote und Kuchen verlassen die Kombuese, um die Motivation hoch zu halten und den geringen Vorrausgang zu vertuschen.Nach acht Tagen auf See haben wir ein besonderes Ereignis zu feiern. Die Ueberquerung des Aequators. Den ganzen Tag fantasieren wir ueber dieses Ereignis. Wir beobachten den Abfluss des Spuelwassers und der Toilette um den Uebergang von einem linksdrehenden zu dem rechsdrehenden Strudel nicht zu verpassen. Wir fragen uns ob wir ab jetzt den ganzen Tag mit dem Kopf nach unten haengen und ob es dann auch in unsere Nasenloecher regnen wird? Und die wichtigste Frage: Kommt Neptunus noch vorbei? Kurz vor Sonnenuntergang ist es soweit. Waehrend wir die Minuten abzaehlen, gehen erst noch unsere Angeln ab. Schon mal ein Geschenk von Neptunus. In Rekordzeit holen wir den Thunfisch rein. Die Hollaendischen Schnulzen werden fuer diesen besonderen Moment aufgelegt. Noch ein paar Sekunden, da wird hard auf das Vordeck gestampft. River und Roxy stuerzen sich nach draussen und vor ihnen steht der Koenig der Meere mit seinen wilden Haaren und sei
nem Dreizahn, um uns und vorallen Dingen River und Roxy fuer diese fantastische Leistung zu graturlieren und ihnen die Silberne Finne zu ueberreichen. Er spricht seine Bewunderung aus das sie in diesem Alter schon ueber die Nordsee und den Golf von Biskaje gesegelt haben, den Atlantischen Ozean ueberquert haben, den Gefahren der Karibischen See trotziert haben und jetzt den Aequator im Pazifik uberquert haben. Wir sind alle mit ihm eins und verwoehnen ihn mit einem Glas Schottischem Whisky und Hollaendischem Gouda. Dann muss er zurueck zu seinen Meerjungfrauen und wir setzten unsere Reise fort zu den Galapagos Inseln, wo wir Sonntag den 28en Mei unseren Anker in der Wreckbay der Insel St. Cristobal fallen lassen.
-
26 Juni 2006 - 21:26
Monique Diephuis:
Iris,Wat een prachtig verhaal weer! Dikke kus voor allemaal. -
27 Juni 2006 - 05:31
Tukker:
Denk dat jullie boek straks een absolute bestseller gaat worden. Loop zo ff de Paagman binnen om het eerste gesigneerde exemplaar te reserveren:-)
Kijk nu al uit naar de pics van de Galapagos Zoo.
Behouden vaart maar weer en een dikke groet vanuit een bewolkt Scheveningen,
Tukker(ik) -
27 Juni 2006 - 07:22
Henk Van Der Ven:
Wat een mooi,leuk en interessant verhaal. Ook wat de kinderen betreft.Geweldig die uitleg over Neptunis etc. De reisverhalen worden alleen maar boieiender en maken ons alleen maar jaloerser. Wat een levens ervaring hoor. Tot schrijfs wij blijven jullie verhalen volgen gr Henk en Inge -
27 Juni 2006 - 11:10
Olaf Ruygrok:
Heerlijk verhaal!
Doe de groeten aan Neptunus en vraag of hij holland ook eens aandoet. Doet het altijd goed op een JTS-BBQ. Goede reis. we wachten op de foto's!
Groet van Olaf en familie -
15 Juli 2006 - 20:14
Ruud~:
Hallo zeelieden,
bedankt voor de mail. Ik ga nu twee weekjes naar Schotland. Stuur bij terugkomst een reply.
Veel plezier,
Ruud~ -
16 Juli 2006 - 09:02
Frank Bergeren:
Gaaf om alle reisverhalen uit de eerste hand te horen. Was gisteravond bij Arthur en Monique, even een biertje gehaald. Veel plezier verder.
Zal de groeten doen aan Ruud van Leeuwen
Frank
-
26 Juli 2006 - 13:21
Cees:
Goed om van te horen dat het goed met jullie gaat, veel plezier aan de andere kant.
Groet Cees van Oosterum sr. -
28 Juli 2006 - 19:05
Carsten Und Elli:
Schön zu sehen und zu hören das es euch gut geht ,viel Spaß noch... Carsten, Elli und Kids -
04 Augustus 2006 - 09:07
Stephan, Lein En Pelle:
Waauw eindelijk de site gevonden en ziet er erg goed uit( zowel verhalen en foto's). Zie ook dat Roxy de nieuwe kite girl wordt dus dat komt ook goed. Ben benieuwd waar jullie nu uithangen!
Hier modderen wij nog steeds op donkere, rommelige golfjes!
Groetjes van ons
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
