Bora-Bora -Tonga 27-9 t/m 15/10/2006
Door: Iris
Blijf op de hoogte en volg Zeilboot
18 December 2006 | Tonga, Neiafu
Bora-Bora -Tonga 27-9 t/m 15/10
Na een sportieve trip vanuit BoraBora zijn we woensdag 27/9/06 in het Koningrijk Tonga (Vavau Group) aangekomen. Hebben daarbij de datumgrens gepasseerd. Ongelooflijk je komt aan en het is woensdag i.p.v. dinsdag. Gelukkig was niemand van ons jarig! Hebben tien dagen nodig gehad, voor de bijna 1400 mijl vanuit Bora-Bora. De eerste drie dagen weinig wind en veel regen, vanaf dag vier t/m tien hebben we tussen de 25 en 30 knopen gehad. Het voelde weer als een halve marathon! Op de ankerplaats in het stadje Neiafu waren een enorm aantal boten met kinderen aanwezig. Nog nooit eerder op onze reis hebben wij zoveel bootkinderen in een keer gezien. Bij een filmvoorstelling in het plaatselijke hotel telden we zo’n 25 en op een verjaardagspartijtje van een Noorse tweeling, hebben we Happy Birthday in vijf verschillende talen gezongen. Noors, Engels, Duits, Nederlands, Portugees en Mandarijn Chinees. Doorgaans spreken de kinderen Engels onder elkaar. Zoals van een Koningrijk verwacht is Tonga middeleeuws. Helaas was vlak voor onze aankomst de 83 jarige koning overleden. De gehoorzame onderdanen moeten een rouwperiode van een maand in acht nemen. Tijdens ons verblijf mag er dus geen muziek gemaakt en ook niet gedanst worden. De stemming is ingetogen. Toch hebben wij Tonga als een van onze favorieten bestemmingen uitgeroepen. De Bultruggen komen hier om hun jongen te baren en groot te brengen, alvorens ze weer naar de Antarktis vertrekken. Op een dag voeren Vincent en ik een stukje met het bijbootje, om op zoek te gaan naar mooie golven voor het surfen. Ineens 10 meter bij ons vandaan een Fontein. Ik heb me meteen in het water laten glijden en kon het fluiten en de diepe zinggeluiden van de bultruggen horen. Een paar keer zagen we een rug, of een vin en zelf het bekende beeld van de start, maar steeds op een afstand. Het was zo jammer dat de kinderen op de Pelikaan waren gebleven. Zo zijn we de andere ochtend om 7.00uur nogmaals naar de zelfde plek gevaren. Roxy zag als eerste een fontein. River en ik lieten ons bij zo’n 20 meter afstand in het water glijden en snorkelden rustig richting de walvis. Wat wij zagen was ongelofelijk. Een bultrug van 7 meter kwam steeds uit de diepte naar de oppervlakte gezwommen om lucht te halen. Roxy en Vincent kwamen ook het water in. Wij vroegen ons af wat hij daar in de diepte toch aan het doen was. Af en toe op zijn rug zwemmend en rondjes draaiend. Na een tijdje zagen wij de gigantische zijvin (3meter) van een tot daaraantoe onduidelijke donkere vlek. Deze liet zich langzaam naar de oppervlakte glijden. Voor onze neuzen kwam een volgroeide bultrugkoe van wel 18meter lengte opduiken om adem te halen. Wij hadden al die tijd naar een voor ons al megagrote kalf zitten kijken. Dit gebeurde allemaal op aaiafstand. Roxy was met mij samen en River met Vincent. Het kalf kwam meerder keren op River en Vincent afzwemmen die heel rustig pirouettes aan het draaien waren. Wij hadden zoweel het kalf als ook de koe kunnen aanraken maar het respect was te groot. Een zwaai van de zijvin of de start zou ons naar de dieptes van de oceaan sturen. De koe bleef heel rustig op een plek met haar grote oog naar ons kijken. Zo hebben we wel een half uur in het water gelegen. Het was als of ze voelde dat wij met kinderen waren en accepteerde dat haar kind met mijn kinderen mocht spelen. Het was magisch. Uiteindelijk nam zij twee grote happen lucht en verdween met haar kalf naar de diepte. Dat leverde voor ons de onvergetelijke foto met de staart op.
Tonga 27-9 t/m 15/10
Nach einer sehr sportlichen Segeltour sind wir Mittwoch den 27 September 2006 in dem Koenigreich Tonga (Vavau Group) angekommen. Haben damit auch die Datumlinie ueberquert. Schon komisch man kommt an und dann ist es anstatt Dienstag Mittwoch. Zum Glueck hatte keiner von uns Geburtstag. Wir haben 10 Tage fuer die 1400 meilen von Bora Bora nach Tonga gebraucht. Die ersten drei Tage hatten wir wenig Wind und viel Regen, ab dem vierten Tag hatten wir zwischen 25und 30 Knoten Wind. Das war wieder vergleichbar mit einem halben Marathon. Auf dem Ankerplatz in dem Staedchen Neiafu waren eine grosse Anzahl Bote mit Kindern anwesend. Waehrend unserer Reise haben wir noch nie so viele Bootskinder getroffen. Bei einer Filmvorstellung im oertlichen Hotel, zaehlten wir mehr als 25 und auf der Geburtstagsfeier eines Norwegischen Zwillings haben wir “ Happy Birthday” in sechs verschiedenen Sprachen gesungen. Norwegisch, Englisch, Deutsch, Hollaendisch, Portugisisch und Chinesisch. Untereinander sprechen die Kinder Englisch. Tonga ist mittelalterlich, genau wie wir uns ein Koenigreich vorstellen. Leider war kurz vor unserer Ankunft der 83 Jaehrige Koenig gestorben, so das die braven Untertanen eine Trauerperiode von einem Monat in acht nehmen musten. Waehrend unseres Verbleibes in Tonga darf keine Musik gemacht und nicht getanzt werden. Trotzdem haben wir Tonga als eine der schoensten Fleckchen unser bisherigen Reise in Erinnerung. Die Buckelwale kommen hier naehmlich um ihre Jungen zu baren und aufzuziehen, bevor sie wieder zurueck in die Antarktis ziehen. Vincent und ich waren mit dem Beiboot auf der Suche nach Wellen zum surfen, als ploetzlich 10 Meter vor uns eine Wasserfontaene hochging. Ich habe mich sofort ins Wasser gleiten lassen. Vor lauter Aufregung hatte ich sogar meine Sonnenbrille noch auf. Ich konnte das Pfeifen und den tiefen Gesang der Buckelwale deutlich hoeren. Ein paar mal sahen wir noch eine Finne, einen Ruecken und sogar das beruehmte Bild vom Schwanz, aber im auf Abstand. Es war so Schade das wir die Kinder nicht bei uns hatten. Darum fuhren wir am naechsten morgen in aller fruehe noch einmal zu der selben Stelle. Roxy sah als erste die Wasserfontaene. Als wir mit dem Beiboot auf einem Abstand von 20 Meter waren haben River und ich uns ins Wasser gleiten lassen und sind vorsichtig in Richtung des Wales geschnorchelt. Nach einigen Metern sahen wir einen ca. 7 Meter grossen Buckelwal immer wieder in die Tiefe schwimmen und danach an die Wasseroberflaeche kommen um Luft zu holen. In der Tiefe sahen wir ihn auf dem Ruecken schwimmend, dann wieder Runden drehend. Wir konnten nicht so richtig sehen was er genau machte. Zehn Minuten spaeter bekamen wir die Antword. Wir sahen die gigantische Seitenvinne (3Meter) eines bis dahin undeutlichen, dunkelen Flecks der sich langsam zur Wasseroberflaeche gleiten lies. Vor unseren Augen tauchte eine 18 Meter grosse BuckelwalKuh zum Atmen hoch. Wir hatten bis zu dem Zeitpunkt das fuer uns schon megagrosse Kalb bewundert. Der Gigant war zum Streicheln nahe. Roxy war mit mir zusammen und River mit Vincent. Das Kalb kam mehrere Male auf River und Vincent zugeschwommen die langsame Pirouetten drehten. Wir haetten die Kuh und auch das Kalb anfassen koennen, aber der Respekt war doch zu gross. Ein Schlag mit der Finne oder dem Schwanz wuerde uns in die ewigen Jagdgruende schicken. Die Buckelwalkuh blieb ganz ruhig unter der Wasseroeberflaeche liegen und schaute uns mit ihrem grossen Auge an. So haben wir etwa eine halbe Stunde zusammen verbracht. Es war als ob sie fuehlte das wir mit Kindern waren und acceptierte darum das Ihr Kind mit meinen Kindern spielen durfte. Einfach magisch. Letztendlich nahm sie zwei grosse Atemzuege und verschwand mit ihrem Kalb in der Tiefe. Das ergab fuer uns das unvergessliche Foto mit der Schwanzflosse.
Na een sportieve trip vanuit BoraBora zijn we woensdag 27/9/06 in het Koningrijk Tonga (Vavau Group) aangekomen. Hebben daarbij de datumgrens gepasseerd. Ongelooflijk je komt aan en het is woensdag i.p.v. dinsdag. Gelukkig was niemand van ons jarig! Hebben tien dagen nodig gehad, voor de bijna 1400 mijl vanuit Bora-Bora. De eerste drie dagen weinig wind en veel regen, vanaf dag vier t/m tien hebben we tussen de 25 en 30 knopen gehad. Het voelde weer als een halve marathon! Op de ankerplaats in het stadje Neiafu waren een enorm aantal boten met kinderen aanwezig. Nog nooit eerder op onze reis hebben wij zoveel bootkinderen in een keer gezien. Bij een filmvoorstelling in het plaatselijke hotel telden we zo’n 25 en op een verjaardagspartijtje van een Noorse tweeling, hebben we Happy Birthday in vijf verschillende talen gezongen. Noors, Engels, Duits, Nederlands, Portugees en Mandarijn Chinees. Doorgaans spreken de kinderen Engels onder elkaar. Zoals van een Koningrijk verwacht is Tonga middeleeuws. Helaas was vlak voor onze aankomst de 83 jarige koning overleden. De gehoorzame onderdanen moeten een rouwperiode van een maand in acht nemen. Tijdens ons verblijf mag er dus geen muziek gemaakt en ook niet gedanst worden. De stemming is ingetogen. Toch hebben wij Tonga als een van onze favorieten bestemmingen uitgeroepen. De Bultruggen komen hier om hun jongen te baren en groot te brengen, alvorens ze weer naar de Antarktis vertrekken. Op een dag voeren Vincent en ik een stukje met het bijbootje, om op zoek te gaan naar mooie golven voor het surfen. Ineens 10 meter bij ons vandaan een Fontein. Ik heb me meteen in het water laten glijden en kon het fluiten en de diepe zinggeluiden van de bultruggen horen. Een paar keer zagen we een rug, of een vin en zelf het bekende beeld van de start, maar steeds op een afstand. Het was zo jammer dat de kinderen op de Pelikaan waren gebleven. Zo zijn we de andere ochtend om 7.00uur nogmaals naar de zelfde plek gevaren. Roxy zag als eerste een fontein. River en ik lieten ons bij zo’n 20 meter afstand in het water glijden en snorkelden rustig richting de walvis. Wat wij zagen was ongelofelijk. Een bultrug van 7 meter kwam steeds uit de diepte naar de oppervlakte gezwommen om lucht te halen. Roxy en Vincent kwamen ook het water in. Wij vroegen ons af wat hij daar in de diepte toch aan het doen was. Af en toe op zijn rug zwemmend en rondjes draaiend. Na een tijdje zagen wij de gigantische zijvin (3meter) van een tot daaraantoe onduidelijke donkere vlek. Deze liet zich langzaam naar de oppervlakte glijden. Voor onze neuzen kwam een volgroeide bultrugkoe van wel 18meter lengte opduiken om adem te halen. Wij hadden al die tijd naar een voor ons al megagrote kalf zitten kijken. Dit gebeurde allemaal op aaiafstand. Roxy was met mij samen en River met Vincent. Het kalf kwam meerder keren op River en Vincent afzwemmen die heel rustig pirouettes aan het draaien waren. Wij hadden zoweel het kalf als ook de koe kunnen aanraken maar het respect was te groot. Een zwaai van de zijvin of de start zou ons naar de dieptes van de oceaan sturen. De koe bleef heel rustig op een plek met haar grote oog naar ons kijken. Zo hebben we wel een half uur in het water gelegen. Het was als of ze voelde dat wij met kinderen waren en accepteerde dat haar kind met mijn kinderen mocht spelen. Het was magisch. Uiteindelijk nam zij twee grote happen lucht en verdween met haar kalf naar de diepte. Dat leverde voor ons de onvergetelijke foto met de staart op.
Tonga 27-9 t/m 15/10
Nach einer sehr sportlichen Segeltour sind wir Mittwoch den 27 September 2006 in dem Koenigreich Tonga (Vavau Group) angekommen. Haben damit auch die Datumlinie ueberquert. Schon komisch man kommt an und dann ist es anstatt Dienstag Mittwoch. Zum Glueck hatte keiner von uns Geburtstag. Wir haben 10 Tage fuer die 1400 meilen von Bora Bora nach Tonga gebraucht. Die ersten drei Tage hatten wir wenig Wind und viel Regen, ab dem vierten Tag hatten wir zwischen 25und 30 Knoten Wind. Das war wieder vergleichbar mit einem halben Marathon. Auf dem Ankerplatz in dem Staedchen Neiafu waren eine grosse Anzahl Bote mit Kindern anwesend. Waehrend unserer Reise haben wir noch nie so viele Bootskinder getroffen. Bei einer Filmvorstellung im oertlichen Hotel, zaehlten wir mehr als 25 und auf der Geburtstagsfeier eines Norwegischen Zwillings haben wir “ Happy Birthday” in sechs verschiedenen Sprachen gesungen. Norwegisch, Englisch, Deutsch, Hollaendisch, Portugisisch und Chinesisch. Untereinander sprechen die Kinder Englisch. Tonga ist mittelalterlich, genau wie wir uns ein Koenigreich vorstellen. Leider war kurz vor unserer Ankunft der 83 Jaehrige Koenig gestorben, so das die braven Untertanen eine Trauerperiode von einem Monat in acht nehmen musten. Waehrend unseres Verbleibes in Tonga darf keine Musik gemacht und nicht getanzt werden. Trotzdem haben wir Tonga als eine der schoensten Fleckchen unser bisherigen Reise in Erinnerung. Die Buckelwale kommen hier naehmlich um ihre Jungen zu baren und aufzuziehen, bevor sie wieder zurueck in die Antarktis ziehen. Vincent und ich waren mit dem Beiboot auf der Suche nach Wellen zum surfen, als ploetzlich 10 Meter vor uns eine Wasserfontaene hochging. Ich habe mich sofort ins Wasser gleiten lassen. Vor lauter Aufregung hatte ich sogar meine Sonnenbrille noch auf. Ich konnte das Pfeifen und den tiefen Gesang der Buckelwale deutlich hoeren. Ein paar mal sahen wir noch eine Finne, einen Ruecken und sogar das beruehmte Bild vom Schwanz, aber im auf Abstand. Es war so Schade das wir die Kinder nicht bei uns hatten. Darum fuhren wir am naechsten morgen in aller fruehe noch einmal zu der selben Stelle. Roxy sah als erste die Wasserfontaene. Als wir mit dem Beiboot auf einem Abstand von 20 Meter waren haben River und ich uns ins Wasser gleiten lassen und sind vorsichtig in Richtung des Wales geschnorchelt. Nach einigen Metern sahen wir einen ca. 7 Meter grossen Buckelwal immer wieder in die Tiefe schwimmen und danach an die Wasseroberflaeche kommen um Luft zu holen. In der Tiefe sahen wir ihn auf dem Ruecken schwimmend, dann wieder Runden drehend. Wir konnten nicht so richtig sehen was er genau machte. Zehn Minuten spaeter bekamen wir die Antword. Wir sahen die gigantische Seitenvinne (3Meter) eines bis dahin undeutlichen, dunkelen Flecks der sich langsam zur Wasseroberflaeche gleiten lies. Vor unseren Augen tauchte eine 18 Meter grosse BuckelwalKuh zum Atmen hoch. Wir hatten bis zu dem Zeitpunkt das fuer uns schon megagrosse Kalb bewundert. Der Gigant war zum Streicheln nahe. Roxy war mit mir zusammen und River mit Vincent. Das Kalb kam mehrere Male auf River und Vincent zugeschwommen die langsame Pirouetten drehten. Wir haetten die Kuh und auch das Kalb anfassen koennen, aber der Respekt war doch zu gross. Ein Schlag mit der Finne oder dem Schwanz wuerde uns in die ewigen Jagdgruende schicken. Die Buckelwalkuh blieb ganz ruhig unter der Wasseroeberflaeche liegen und schaute uns mit ihrem grossen Auge an. So haben wir etwa eine halbe Stunde zusammen verbracht. Es war als ob sie fuehlte das wir mit Kindern waren und acceptierte darum das Ihr Kind mit meinen Kindern spielen durfte. Einfach magisch. Letztendlich nahm sie zwei grosse Atemzuege und verschwand mit ihrem Kalb in der Tiefe. Das ergab fuer uns das unvergessliche Foto mit der Schwanzflosse.
-
19 December 2006 - 12:52
Wendy, Bibi & Edwin:
Hallo Lieve Schatten,
Wat leuk om weer iets van jullie te horen. Die ervaring met die walvissen moet moet ongelooflijk zijn geweest. Ik kreeg werkelijk waar tranen in mijn ogen van die foto met die staart boven water. Helemaal te gek !! Ik kan me voorstellen hoe gaaf dat moet zijn, want ik heb dezelfde taferelen vorige maand meegemaakt in Zuid Afrika. Alleen zagen wij ze vanaf een boot, maar wel ook allemaal erg dichtbij. Ik stik nog steeds van de jaloezie dat jullie deze mooie reis aan het maken zijn. Veel plezier en blijf berichten en foto's sturen. Dikke kus, Wendy, Bibi & Edwin -
19 December 2006 - 13:39
Mendy:
Hoi wereldreizigers.
Ik ken jullie helemaal niet en ben per toeval een tijd terug op jullie site terechtgekomen en ben het nu helemaal aan het volgen.
Hoop niet dat dit erg is. Maar wil ff zeggen dat ik het geweldig vind wat jullie aan het doen zijn en allemaal meemaken, laat staan de geweldige foto's!
Wens jullie nog ontzettend veel plezier en dat jullie nog veel mooie en leuke dingen mee gaan maken.
Grtz Mendy -
19 December 2006 - 21:58
Leonor:
brok in mijn keel, wat zijn die dieren toch machtig...! heb ze in hawaii gezien, van heel dichtbij, en die gezichten van jullie op de foto zeggen meer dan welk woord ook.. geweldig ! en wat een prachtige foto's.... veel liefs van ons allen, grote kussen, leonor-hizkia-leilani-noelani XXX -
11 Januari 2007 - 11:20
Britt:
Wat heerlijk om jullie bruine, relaxte gezichten te zien en wat een mooie verhalen en beelden!!
Dat warmt wel op in deze kou.
Heel veel plezier verder!!
Liefs van Britt
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
