Curacao-Aruba-SanBlas-Colon-PanamaCity

In Curacao heb ik mijn oer instincten als verzamelaar de vrije loop kunnen geven. Dan wel niet voor bessen en hout, maar voor Calve Pindakaas, Venz Hagelslag, De Ruijter Muisjes, Rinze Stroop, Pijnenburg Ontbijtkoek en al die andere voor ons bekende merken
uit Nederland. Heerlijk was het. Eenmaal volgeladen, maakten wij ons op weg naar Aruba, waar een pakket op ons lag te wachten. Wat een verrassing toen wij het pakket openden met schoolwerk, tekeningen, boeken, cd's, dvd's en cadeaus. De vreugde was overweld
igend en we hebben maar gelijk een St.KlaasKerstPaasVerjaardagsparty gehouden met bitterballen op het menu. Van ieder seizoen zat er nog wat in het pakket. Iedereen nogmaals bedankt hiervoor. We blijven maar twee daagjes in Aruba. Woensdag 19 april heizen w
ij onze zeilen en varen langs de kust van Venezuela en Colombia Richting Panama 600 nm verderop. De wind loopt op tot 30 knopen en de Caribische zee is in dit gedeelte zeer ruw. We houden ruime afstand van de kust, omdat hier de voorspellingen tussen 35 en
40 knopen wind zijn. Zondag 23 april zien we de SanBlas eilanden voor de kust van Panama liggen. We zeilen bij ChiChimae de openingen van het riff binnen en gooien ons anker uit tussen twee eilandjes met zandstranden en palmbomen. Direct komen er Kuna india
nen in hun kano naar ons toe om ons te begroeten en hun molas aan te prijzen. River en Roxy raken bevriend met vier Kuna meisjes van het eiland en jaloers kijken we toe hoe zij binnen een paar uur getuigen mogen zijn van het leven als Kuna indiaan. Ze lopen
de rest van de week door hun woonhutten, mogen een kijkje nemen in de slaaphut, proeven van hun eten, varen in de boomstamkano tussen de beide eilandtjes, zien de vrouwen hun molas vervaardigen en de mannen vissen en houthakken. In ruil hiervoor komen de k
inderen een middagje op 'De Pelikaan' pannenkoeken eten. De stroop en Cola zijn erg in trek, en na een gezellige middag mogen ze als cadeau van River en Roxy ieder een knuffel uitzoeken. Na een mooie week halen we het anker op en zeilen richting Colon, om o
ns voor het panamakanaal aan te melden. De wachttijden zijn namelijk op dat moment nog drie weken. Op onze tussenstop in Liton ontmoeten we de "Ralph'"met Cecile Jaques en dochtertje Uhaina aan boord. Wanneer ze langszij willen ankeren gebeurt hen hetzelfd
e als destijds bij De Pelikaan in het kanaal. De homokineet laat los van de keerkoppeling. Als ervaringsdeskundige helpen we waar mogelijk omdat de schroefas verbogen is zit er niets anders op om reparaties in Colon uit te voeren. Dan maar de laatste 30NM s
amen zeilen naar het panama kanaal. Van veraf kunnen we de enorme bedrijvigheid bij de ingang van het kanaal al waarnemen. Stroming en wind zijn ons gunstig gezind en eenmaal aangekomen passeren we al zeilend met motor en sleeplijnen stand by de pieren van
deze beroemde handelsroute. We ankeren in de voor zeilboten bestemde zone genaamd de "Flats"midden in de industrikle haven. Twee dagen neemt het in beslag om alle formaliteiten en visa's te regelen. Bij de immigratiedienst worden zelfs vingerafdrukken van o
ns en de kinderen in de visa opgenomen. Regelmatig kijken we elkaar vragend aan: Wat doen ze met al het papierwerk? Aan de wand staan torenhoge, wankele kasten met dossiers van onze voorgangers, waar waarschijnlijk ook onze papieren onvindbaar afgelegd zull
en worden. Colon is niet echt een aantrekkelijke stad. Leger, Politie en Securitie surveilleren in kogelvrije vesten en machine geweer in de aanslag door de straten en staan voor winkels met metaal detectoren. Aan de gevels en fagaden te zien heeft ook Colo
n glorierijkere tijden gekend. Mensen leven nu in zeer armoedige omstandigheden. Alleen per taxi kan je het haventerrein verlaten om je veilig naar de plaats van bestemming te brengen. Het gezelschap van ca. 30 andere zeilboten maakt de wachttijd dragelijk.
Op de tweede dag komt een calculator (man met meetlint) aan boord. De Pelikaan wordt in zijn lengte en breedte gemeten. Er moeten vier landvasten van minimaal 30 meter worden getoond. Deze moesten we diezelfde middag bij een taxi chauffeur voor US$ 60,00 h
uren. In Peru hadden ze maskers van goud maar hier in Panama blijken dit landvasten te zijn. Tevens moeten er voor de doorvaart vier volwassenen beschikbaar zijn en ook hiervan hebben we er maar twee nodig, River en Roxy staan op onze lijst als officiele "P
anama Canal linehandlers". De zeilers helpen elkaar bij het letterlijke doorsluizen. De Tradewind, een andere Nederlandse boot met Jeroen, Sasha en de twee jongens Robin (9) en Koen (5), vragen ons om te helpen als het hun buurt is door het kanaal te gaan.
We nemen het aanbod graag aan, al was het om zelf ook alvast een beetje te oefenen. In de laatste week van onze wachttijd welke van drie naar twee weken is ingekort, varen we met de Pelikaan naar het nieuw aangelegde, midden in het oerwoud gelegen haventje
ShelterBay om wat zeil reparaties te doen. Hier worden we s'morgens door de brulapen gewekt in plaats van scheepshorens. Dan eindelijk 12 mei mogen we s'avonds om ca 22.30 uur richting de ingang van het kanaal varen. Vergezeld van linehandler Rowan een bac
kpakker uit Nieuw-Zeeland en Jeffrey een collega zeiler uit Engeland varen we de Gatun sluizen tegemoet. Tevens krijgen we, gegeven de voorschriften, een adviseur (loods) aan boord. De Luna met Bart Dagmar en Soleil gaan op hetzelfde tijdstip door als wij.
De sluizen zijn zo'n 300 meter lang en 36 meter breed. De eerste drie sluizen aan de Atlantische kant brengen je ca. 30 meter omhoog naar het gestuwde zoetwatermeer Gatunlake welke de twee oceanen met elkaar verbind. Voor ons ligt een containerschip. De ja
chten worden achter in de sluis geschut. De stemming is euforisch en we aanschouwen een bijna onwezenlijk tafereel. Alles gaat op rolletjes. We slapen de nacht onder de volle maan op het meer midden in de jungle. Vincent durft als enige s'ochtends vroeg een
bad te nemen, de rest is bang voor krokodillen. Om precies 7.00 uur komt de loods weer aan boord en we zetten onze reis voort na de laatste drie sluizen die je 40nm verderop weer naar de zeespiegel brengen. De weg ernaartoe is prachtig. Panama kan zich van
zijn mooiste kant laten zien. Om 11.30 uur komen we bij de ingang van de laatste sluizen. We moeten een uur op onze beurt wachten en leggen bij een steiger aan. Tot onze verbazing zien we in het vlakke water een krokodil liggen. Wie heeft ook weer gezegd d
at er geen krokodillen zijn? We vragen de adviseur om de webcameras die in de laatste sluis aanwezig zijn op ons te laten richten, zodat familie in Nederland en Duitsland kan zien hoe River en Roxy gegroeid zijn. Dat vindt hij wel een goed argument en na e
en telefoontje met zijn mobiel staan we uitbundig richting de camera's en de grote oceaan te zwaaien. Volgens insiderberichten waren we heel nauwkeurig te zien. Voor ons begint hier in de oceaan de tweede deel van onze reis. De weg terug is nu definitief af
gesneden. Om terug te keren moeten we verder zeilen. We gaan een paar dagen bij Panama City voor anker. We hebben uitzicht op de skyline. Het is een moderne stad met 3 miljoen inwoners en het verschil met Colon is niet te beschrijven. Op dit moment zeilen w
e het volgende hoogte punt tegemoet. Het oversteken van de evenaar en een bezoek aan de Galapgos eilanden. Zal Neptunus nog op bezoek komen... ?

In Curagao konnte ich meinen Urinstincten als Sammlerin entgegenkommen, zwar nicht mit Beeren und Holz aber dafuer mit Calve Pindakaas, Venz Hagelslag, De Ruijter Muisjes, Rinze Stroop, Pijnenburg Ontbijtkoek und noch viel mehr von den uns bekannten Produkt
en. Das war ein gutes Gefuehl. Mit einem Schiff vollgeladen machten wir uns auf den Weg nach Aruba, wo ein grosses Paket auf uns wartete. Was fuer eine Ueberraschung als wir das Paket oefneten mit Schulbuechern, Zeichnungen, Buechern, cd's, dvd's und Gesche
nken. Die Freude war gross und wir haben sofort eine NikolausWeihnachtsGeburtstagsParty veranstaltet mit Bitterballen zum Abendessen. Von jeder Saison war noch was im Paket. Nochmals vielen Dank an alle Mitwirkenden. Wir bleiben nur zwei Tage in Aruba. Mitt
woch den 19ten April heisen wir unsere Segel und fahren an der Kueste von Venezuela und Kolumbien entlang Richtung Panama 600 nm West. Der Wind blaest mit 30 Knoten und in diesem Teil ist die Karibische See sehr wuest. Wir halten grossen Abstand zur Kueste
, weil hier die Winderwartung zwischen 35 und 40 Knoten liegen. Sonntag, den 23ten April sehen wir die ersten Inseln der San Blas Gruppe vor der Kueste von Panama liegen. Wir segeln bei Chichimae in den Eingang des Riffs rein und schmeissen den Anker zwisch
en zwei Palmeninseln mit Sandstrand aus. Sofort komen ein paar Kuna Indianer in ihren Kanus um uns zu begruessen und ihre Molas anzubieten. River und Roxy freunden sich mit vier Kuna Maedchen der Insel an und eifersuechtig schauen wir zu wie sie in wenigen
Stunden teil der Kunagemeinschaft werden. Den Rest der Woche laufen sie durch ihre Wohnhuetten, duerfen in die Schlafhuetten schauen, probieren von ihrem Essen, fahren in den Baumstammkanus zwischen den beiden Inseln, sehen den Frauen beim Handarbeiten zu u
nd den Maennern beim Fischen und Holzhacken. Dafuer laden wir die Maedchen zum Pfannekuchen essen auf den Pelikaan ein. Cola und Stroop sind sehr gefragt. Zum Abschied duerfen die Kinder jeder ein Kuscheltier von River und Roxy aussuchen. Nach einer schoen
en Woche holen wir unseren Anker ein und segeln weiter Richtung Colon, um uns fuer den Panamakanal anzumelden. Die Wartezeiten sind zu dem Zeitpunkt mindestens drei Wochen fuer die Durchfahrt. Bei unserem Zwischenstop in Liton treffen wir auf das franzoesis
che Segelboot "Ralph" mit Jaques, Cecil und ihrer einjaehrigen Tochter Uhaina. Wenn sie neben uns ankern wollen, passiert Ihnen das gleiche, was wir in LeHavre gehabt haben. Als Spezialisten auf diesem Gebiet helfen wir wo wir koennen, aber leider ist die
Achse verbogen und muessen die Reparaturen in Colon ausgefuehrt werden. Die letzten 30 nmeilen Richtung Panamakanal segeln wir zusammen. Von weitem koennen wir schon den regen Schiffsverkehr vor dem Eingang des Panamakanals wahrnehmen. Stroemung und Wind s
ind uns guenstig gesind. Mit den Abschleppseilen im Anschlag fahren wir und segelt die Ralph zwischen den beiden Pieren dieser beruehmten Handelsroute durch. Wir ankern in der fuer Segelboote angezeigten Zone "Flats"genannt, mitten im Industriehafen. Es da
uert zwei Tage bis wir alle Formalitaeten und Visa's geregeld haben. Bei der Fremdenpolizei werden sogar Fingerabdruecke von uns und den Kindern genommen. Regelmaessig schauen wir uns fragend an, was sie mit dem ganzen Papierkraam geschieht. An den Waenden
tuermen sich in wackeligen Regalen die Unterlagen unserer Vorgaenger auf, wo wahrscheinlich auch unsere Papiere schon bald unfindbar abgelegt werden. Colon ist sicher keine Vorzeigestadt. Militaer, Polizei und Ueberwachungsdienste bewegen sich in kugelsiche
ren Westen und Maschinengewehren im Anschlag durch die Strassen und stehen vor den Geschaeften. An den Giebeln und Fassaden zu sehen hat Colon bessere Zeiten gekannt.
Die Bevoelkerung lebt unter sehr aermlichen Bedingungen. Wir koennen das Havengebiet nur per Taxi verlassen. Die Gesellschaft von ungefaehr dreissig anderen Segelboten macht die Wartezeit ertraeglich. Am zweiten Tag kommt ein Kalkulator (Mann mit Messlatte)
an Bord. Der Pelikaan wird in seiner Laenge und Breite gemessen. Wir muessen vier Leinen von mindestens 30 Meter vorzeigen koennen. Die musten wir vorher fuer US$60 bei einem Taxichauffeur mieten. Ausserdem muessen fuer die Durchfahrt vier Erwachsene und e
in Kapitaen anwesend sein. Segelkollegen helfen sich untereinander beim durchschleusen aus. River und Roxy duerfen schon als offizielle Leinenhelfer auftreten. Die Tradewind, ein anderes hollaendisches Boot mit Jeroen, Sasha und ihren beiden Jungens Robin (
9) und Koen (5), fragen uns zu helfen, wenn sie an der Reihe fuer den Kanal sind. Wir nehmen das Angebot gerne an, um natuerlich auch schon mal zu ueben. In der letzten Wartewoche die gluecklicherweise von drei auf zwei Wochen verkuerzt ist, fahren wir mit
dem Pelikaan zu einem mittem im Dschungel angelegten Hafen genannt Shelter Bay. Hier werden wir morgens von den Bruellaffen geweckt, anstatt von den Schiffshupen. Hier koennen wir auch ein paar notwendige Segelreparationen ausfuehren. Dann endlich am 12 Mai
durfen wir Abends um 22.30 Uhr Richtung Eingang des Kanals fahren. Wir haben noch zwei Helfer bei uns. Rowan, ein Rucksackreisender aus Neuseeland und Jeffrey, ein englischer Segelkollege, ausserdem kriegen wir noch einen sogenannten "Berater" (Adviser) an
Bord. Die Luna mit Bart, Dagmar und Soleil(7), fahren zufaellig zur gleichen Zeit als wir. Jede Schleuse ist 300meter lang und 36 meter breit. Die ersten drei Schleusen auf der Atlantischen Seite bringen den Pelikaan ca. 30 meter hoeher zu dem Suesswassers
ee genannt Gatunlake. Ein kuenstlich angelegter Stausee der die beiden Weltmeere miteinander verbindet. Vor uns liegt ein Containerschiff, die Segeljachten werden hinten in den Schleusen untergebracht. Die Stimmung ist euforisch. Alles laeuft wie geschmiert
. Wir verbringen die Vollmondnacht auf dem Suesswassersee mitten im Dschungel. Vincent nimmt morgens als einziger ein Bad in dem herrlichen kuehlen Wasser, der Rest hat Angst vor Krokodielen. Genau um 7 Uhr kommt der Berater wieder an Bord und wir setzten u
nsere Reise zu den naechsten drei Schleusen 40 nmeilen weiter fort. Um 11.30 Uhr kommen wir bei dem Eingang der letzten drei Schleusen an. Wir muessen noch eine Stunde warten und legen an einer Kade an. Zu unserer Ueberraschung sehen wir im niedrigen Wasse
r ein Krokodiel liegen. Wer hat gesagt das es hier keine Krokodiele gibt? Wir fragen unseren Berater um die Webkameras in der letzten Schleuse (Miraflores) auf uns zu richten, damit unsere Familie in Holland und Deutschland sehen kann wie River und Roxy ge
wachsen sind. Das vindet er ein gutes Argument und nach einem Telefonat mit seinem Mobil springen und winken wir ausgiebig Richtung Kamera und natuerlich dem Pazifischen Ozean. Laut Presseberichten waren wir sehr genau zu sehen. Fuer unser Gefuehl beginnt j
etzt der zweite Teil unserer Reise. Es gibt keinen Weg mehr zurueck. Um zurueck zu kehren muessen wir weiter segeln. Wir liegen ein paar Tage in Panama-City vor Anker. Wir haben Aussicht auf die Skyline von Panama-City. Es ist eine moderne Stadt mit drei M
illionen Einwohnern. Der Unterschied mit Colon ist nicht zu beschreiben. In diesem Moment segeln wir dem naechsten Hoehepunkt unserer Reise entgegen. Das Ueberqueren des Aequators und die Galapagos Inseln. Mal schauen ob Neptunus noch zu Besuch kommt ...