Galapagos-Marquesas (11 juni - 1 juli- 24 juli)
Door: Iris
Blijf op de hoogte en volg Zeilboot
15 Augustus 2006 | Frans Polynesië, Papeete
Galapagos (28mei - 11juni)
Helaas heeft onze laptop problemen met het zoute nomadenleven gekregen, zodat al onze berichten en foto's tussen Panama en Marquesas verloren zijn gegaan. We zijn hier erg verdrietig over, omdat de Galapagos toch wel een van de hoogtepunten van onze reis genoemd kan worden. Een schrale troost is dat we nog wel foto's met de analoge kamera hebben gemaakt, welke wij in Tahiti kunnen laten ontwikkelen.
Galapagos-Marquesas (11 juni - 1 juli- 24 juli)
In St.Cristobal Galapagos hebben we de fruitvoorraad weer aangevuld. Water en diesel moesten met losse yerrycans per watertaxi worden aangevoerd. Maarliefst 120 gallon (x 3,79L) diesel welke m.b.v. het bekende slangetje zuigen en hevelen in de tank verdwijnt en nog eens 150 gallon drinkwater wat via een grote trechter met het handje in onze tanks overgegoten moet worden, zorgt voor vertrek nog voor wat handenarbeid.
Van de Equadoriaanse autoriteiten hebben we een verblijfsvergunning voor 21 dagen gekregen en mogen we geen verdere eilanden meer bezoeken. Stout als we zijn gaan we natuurlijk niet direct naar de zuidelijke Pacific, maar zeilen we op 7 juni de 75 Nautische mijlen naar Isla Isabella. Hier willen wij in het rustige, lichtblauwe water van de lagune"De Pelikaan" van zijn aangroei bevrijden en op zijn oversteek voorbereiden.
Warempel zwemmen er hier pinguons jagend op vis om de boot, tussen de lava rotsen van de lagune waar het anker plonst zijn zelfs 4 haaien (2.5M) te zien. Om hen heen zwemmen zeeleeuwen welke de rust willen verstoren en zich zonder schroom op en om de haaien bewegen, een mooi gezicht.
Op zondag 11 juni steken we 18.00 uur, net voor het donker, een rollende oceaan tegemoet. Ons waypoint is het eilandje Fatu Hiva in de Marquesas 3000 mijlen zeilen. Een wat stroef begin met weinig wind (10-13 knopen) is er de oorzaak van, dat al diezelfde avond de grote Genua aan haar achterlijk schade oploopt en de eerste zaling door het zeildoek prikt. Een kleine tegenslag denken we, rollen de Genua in en stellen een noodreparatie uit tot wanneer de zeegang dit toelaat. Niets is zo vervelend, als dat door gebrek aan wind bij hevige zeegang, je zeilen worden gegeseld. De enorme klappen die het canvas ten deel vallen gaan je als zeiler door merg en been. Je wacht nog even voordat je de zeilen strijkt, want de motor gebruiken en diesel verspillen in het begin va
n je reis doe je het liefst niet. Je denkt dan ook , er zal zo wel weer een klein briesje opsteken. We bevinden ons tenslotte in de gordel van de "tradewind". De volgende dag gaat Vincent de mast in, om een noodreparatie aan de genua op volle oceaan uit te voeren. Twee weken later gaan we s'nachts bij gelijke omstandigheden een ongewenste gijp in en verspelen door de enorme klap die hierop volgt een zeillat uit het grootzeil. Het is voor ons nu duidelijk dat niet de wind (op storm daargelaten) maar het zeilen zonder wind de grootste belasting vormen voor onze witte vleugels.
Op deze paar dagen na is de wind verder constant tussen de 15 en 20 knopen. We varen van begin af aan een directe koers van 257 Graden. De ITCZ (InterTropicalConversenZone (geen wind) bevind zich op een veilige afstand van ons, waardoor wij wat noordelijk
er kunnen blijven en voordeel hebben van een sterkere stroom en een gunstige hoek t.o.v. de wind.
Helaas houdt de elektrische stuurautomaat het twee dagen na vertrek het wederom voor gezien. Maar gelukkig hebben we "Peter" onze aus der Deutschen Heimat mechanische windvaanstuurinrichting en "Vincent" welke de naturwissenschaftlichen Gesetzte goed onder
de knie heeft en hem dan ook optimaal voor ons kan laten werken/sturen. Dan opeenvolgend laat eerst de zwartwatertank zich niet meer afpompen en wanneer het drab in het toilet met de helling van de boot dramatische hoogte aanneemt is het zowel de generator als ook de scheepsmotor die het laten afweten en de totale dienst weigeren. Kleinood wat ons doorgewinterde zeenomaden (vooral het laatste) niet helemaal koud laat, omdat zonder motor geen stroom meer gemaakt kan worden en zonder stroom geen licht, geen wa
terpomp, geen elektronische navigatie, geen etc. etc.. Na het koele hoofd koel te hebben gehouden komen we uiteindelijk bij de opvoerpomp en jawel laat dit nu de veroorzaker van het euvel zijn. Na een grondige in en uit elkaar manoeuvre stroomt de diesel weer rijkelijk en draaien motor als ook de generator weer als een zonnetje. Na 19 dagen krijgen wij dan het meest zuidelijke eiland van de Marquesas in zicht. Als we het eiland aan haar zuidzijde ronden staart ons een kolossale rotswand aan, met haar ui
tstekende toppen doet ze je denken aan een hand welke met gestrekte vingers naar de hemel graait. We laten ons anker in de Baie des Vierges bij het plaatsje Hanavave vallen. We kijken in een adembenemend diep groen dal met onbeschrijfelijke rotsformaties di
e op in steen gehouwen gezichten lijken. Nog even denken we aan een navigatiefoutje. Zouden we niet toch op de Paaseilanden belandt zijn? Het eiland is 8km lang, 4km breed en volledig omgeven van 1000 meter hoge rotsen, je waant je in de Alpen. Ik voel me g
elijk thuis. Voor de komende dagen hebben we voldoende vis gevangen en genieten we van een heerlijke en welverdiende BBQ op het achterdek. Onze benen willen weer worden gestrekt en al de andere dag wandelen we een 60 meter hoge waterval tegemoet en doen o
ns te goed aan een zoetwaterbad. Behalve een hoop Palm-, Mango-, Papaya- en Grapefruitbomen, zijn er zeer vriendelijke inwoners op het eiland aanwezig. Ruilhandel is (nog steeds) gebruikelijk. We ruilen een pak Sangria, tegen een mand met sinaasappels en grapefruit. Verder is er niets te kopen. Helaas mogen we hier maar drie dagen blijven, dan moeten we verder naar Hiva Oa om in te klaren. In de Baai van Atunoa worden we letterlijk ontvangen met een "rode loper", bloemenkransen en hoelameisjes. En terecht, ook wij zijn trots op onze Pelikaan en de 3000 afgelegde nautische mijlen. Dat het feestelijke ontvangst niet voor ons maar voor de passagiers van een luxe cruiseschip bedoeld is vertellen we er maar even niet bij. Op Hiva Oa huren we een auto, voor het eerst sinds een jaar zit ik weer achter een stuur. Met 30 knopen+ scheuren we over het eiland om de op twee na grootste tiki's (na Paaseiland) te bekijken. De tiki's en offertafels maken in eerste instantie niet zo veel indruk op ons, wat waarschijnlijk aan de nog schaarse informatie te danken is. Te bedenken dat de laatste offer rituelen en vormen van kannibalisme hier op deze eilanden tot rond de voorlaatste eeuwwisseling hebben plaatsgevonden spreekt het tot onze verbeelding hoe deze mensen stralen van zelfbewustzijn. Trots zijn ze Frans staatsburger en tegelijkertijd Marqeusian te zijn, je merkt het wanneer je door hun dorpen wandelt, de weg vraagt of reageert op hun vriendelijke haast uitbundige vorm van begroeten. Alle huizen en tuinen zijn op en top onderhouden en kan je er, zoals wij hebben ondervonden, op het eiland zonder eigen transportmiddel altijd een lift krijgen. Des te meer genieten we van het overweldigende groen en de uitzichtpunten. We plukken meerdere malen wilde Papaya's en bananen welke in de vri
je natuur voorhanden zijn. Op het eiland Nuku Hiva vieren we de 14de juli, een feestdag in Frankrijk en de bijhorende kolonies. Het wordt een geslaagde dag met een parade, traditionele dans en zang, outrigger wedstrijden, paardenraces etc. Roxy en ik zijn helemaal weg van de nog als vervoermiddel gebruikte, zeer taaie Marquesian ponys. We voelen ons bijna helemaal thuis en het afscheid op 24 juli om richting de Tuamotus te zeilen, valt ons bijzonder zwaar.
Helaas heeft onze laptop problemen met het zoute nomadenleven gekregen, zodat al onze berichten en foto's tussen Panama en Marquesas verloren zijn gegaan. We zijn hier erg verdrietig over, omdat de Galapagos toch wel een van de hoogtepunten van onze reis genoemd kan worden. Een schrale troost is dat we nog wel foto's met de analoge kamera hebben gemaakt, welke wij in Tahiti kunnen laten ontwikkelen.
Galapagos-Marquesas (11 juni - 1 juli- 24 juli)
In St.Cristobal Galapagos hebben we de fruitvoorraad weer aangevuld. Water en diesel moesten met losse yerrycans per watertaxi worden aangevoerd. Maarliefst 120 gallon (x 3,79L) diesel welke m.b.v. het bekende slangetje zuigen en hevelen in de tank verdwijnt en nog eens 150 gallon drinkwater wat via een grote trechter met het handje in onze tanks overgegoten moet worden, zorgt voor vertrek nog voor wat handenarbeid.
Van de Equadoriaanse autoriteiten hebben we een verblijfsvergunning voor 21 dagen gekregen en mogen we geen verdere eilanden meer bezoeken. Stout als we zijn gaan we natuurlijk niet direct naar de zuidelijke Pacific, maar zeilen we op 7 juni de 75 Nautische mijlen naar Isla Isabella. Hier willen wij in het rustige, lichtblauwe water van de lagune"De Pelikaan" van zijn aangroei bevrijden en op zijn oversteek voorbereiden.
Warempel zwemmen er hier pinguons jagend op vis om de boot, tussen de lava rotsen van de lagune waar het anker plonst zijn zelfs 4 haaien (2.5M) te zien. Om hen heen zwemmen zeeleeuwen welke de rust willen verstoren en zich zonder schroom op en om de haaien bewegen, een mooi gezicht.
Op zondag 11 juni steken we 18.00 uur, net voor het donker, een rollende oceaan tegemoet. Ons waypoint is het eilandje Fatu Hiva in de Marquesas 3000 mijlen zeilen. Een wat stroef begin met weinig wind (10-13 knopen) is er de oorzaak van, dat al diezelfde avond de grote Genua aan haar achterlijk schade oploopt en de eerste zaling door het zeildoek prikt. Een kleine tegenslag denken we, rollen de Genua in en stellen een noodreparatie uit tot wanneer de zeegang dit toelaat. Niets is zo vervelend, als dat door gebrek aan wind bij hevige zeegang, je zeilen worden gegeseld. De enorme klappen die het canvas ten deel vallen gaan je als zeiler door merg en been. Je wacht nog even voordat je de zeilen strijkt, want de motor gebruiken en diesel verspillen in het begin va
n je reis doe je het liefst niet. Je denkt dan ook , er zal zo wel weer een klein briesje opsteken. We bevinden ons tenslotte in de gordel van de "tradewind". De volgende dag gaat Vincent de mast in, om een noodreparatie aan de genua op volle oceaan uit te voeren. Twee weken later gaan we s'nachts bij gelijke omstandigheden een ongewenste gijp in en verspelen door de enorme klap die hierop volgt een zeillat uit het grootzeil. Het is voor ons nu duidelijk dat niet de wind (op storm daargelaten) maar het zeilen zonder wind de grootste belasting vormen voor onze witte vleugels.
Op deze paar dagen na is de wind verder constant tussen de 15 en 20 knopen. We varen van begin af aan een directe koers van 257 Graden. De ITCZ (InterTropicalConversenZone (geen wind) bevind zich op een veilige afstand van ons, waardoor wij wat noordelijk
er kunnen blijven en voordeel hebben van een sterkere stroom en een gunstige hoek t.o.v. de wind.
Helaas houdt de elektrische stuurautomaat het twee dagen na vertrek het wederom voor gezien. Maar gelukkig hebben we "Peter" onze aus der Deutschen Heimat mechanische windvaanstuurinrichting en "Vincent" welke de naturwissenschaftlichen Gesetzte goed onder
de knie heeft en hem dan ook optimaal voor ons kan laten werken/sturen. Dan opeenvolgend laat eerst de zwartwatertank zich niet meer afpompen en wanneer het drab in het toilet met de helling van de boot dramatische hoogte aanneemt is het zowel de generator als ook de scheepsmotor die het laten afweten en de totale dienst weigeren. Kleinood wat ons doorgewinterde zeenomaden (vooral het laatste) niet helemaal koud laat, omdat zonder motor geen stroom meer gemaakt kan worden en zonder stroom geen licht, geen wa
terpomp, geen elektronische navigatie, geen etc. etc.. Na het koele hoofd koel te hebben gehouden komen we uiteindelijk bij de opvoerpomp en jawel laat dit nu de veroorzaker van het euvel zijn. Na een grondige in en uit elkaar manoeuvre stroomt de diesel weer rijkelijk en draaien motor als ook de generator weer als een zonnetje. Na 19 dagen krijgen wij dan het meest zuidelijke eiland van de Marquesas in zicht. Als we het eiland aan haar zuidzijde ronden staart ons een kolossale rotswand aan, met haar ui
tstekende toppen doet ze je denken aan een hand welke met gestrekte vingers naar de hemel graait. We laten ons anker in de Baie des Vierges bij het plaatsje Hanavave vallen. We kijken in een adembenemend diep groen dal met onbeschrijfelijke rotsformaties di
e op in steen gehouwen gezichten lijken. Nog even denken we aan een navigatiefoutje. Zouden we niet toch op de Paaseilanden belandt zijn? Het eiland is 8km lang, 4km breed en volledig omgeven van 1000 meter hoge rotsen, je waant je in de Alpen. Ik voel me g
elijk thuis. Voor de komende dagen hebben we voldoende vis gevangen en genieten we van een heerlijke en welverdiende BBQ op het achterdek. Onze benen willen weer worden gestrekt en al de andere dag wandelen we een 60 meter hoge waterval tegemoet en doen o
ns te goed aan een zoetwaterbad. Behalve een hoop Palm-, Mango-, Papaya- en Grapefruitbomen, zijn er zeer vriendelijke inwoners op het eiland aanwezig. Ruilhandel is (nog steeds) gebruikelijk. We ruilen een pak Sangria, tegen een mand met sinaasappels en grapefruit. Verder is er niets te kopen. Helaas mogen we hier maar drie dagen blijven, dan moeten we verder naar Hiva Oa om in te klaren. In de Baai van Atunoa worden we letterlijk ontvangen met een "rode loper", bloemenkransen en hoelameisjes. En terecht, ook wij zijn trots op onze Pelikaan en de 3000 afgelegde nautische mijlen. Dat het feestelijke ontvangst niet voor ons maar voor de passagiers van een luxe cruiseschip bedoeld is vertellen we er maar even niet bij. Op Hiva Oa huren we een auto, voor het eerst sinds een jaar zit ik weer achter een stuur. Met 30 knopen+ scheuren we over het eiland om de op twee na grootste tiki's (na Paaseiland) te bekijken. De tiki's en offertafels maken in eerste instantie niet zo veel indruk op ons, wat waarschijnlijk aan de nog schaarse informatie te danken is. Te bedenken dat de laatste offer rituelen en vormen van kannibalisme hier op deze eilanden tot rond de voorlaatste eeuwwisseling hebben plaatsgevonden spreekt het tot onze verbeelding hoe deze mensen stralen van zelfbewustzijn. Trots zijn ze Frans staatsburger en tegelijkertijd Marqeusian te zijn, je merkt het wanneer je door hun dorpen wandelt, de weg vraagt of reageert op hun vriendelijke haast uitbundige vorm van begroeten. Alle huizen en tuinen zijn op en top onderhouden en kan je er, zoals wij hebben ondervonden, op het eiland zonder eigen transportmiddel altijd een lift krijgen. Des te meer genieten we van het overweldigende groen en de uitzichtpunten. We plukken meerdere malen wilde Papaya's en bananen welke in de vri
je natuur voorhanden zijn. Op het eiland Nuku Hiva vieren we de 14de juli, een feestdag in Frankrijk en de bijhorende kolonies. Het wordt een geslaagde dag met een parade, traditionele dans en zang, outrigger wedstrijden, paardenraces etc. Roxy en ik zijn helemaal weg van de nog als vervoermiddel gebruikte, zeer taaie Marquesian ponys. We voelen ons bijna helemaal thuis en het afscheid op 24 juli om richting de Tuamotus te zeilen, valt ons bijzonder zwaar.
-
15 Augustus 2006 - 17:05
Henk Van Der Ven:
geweldig wat een ervaring. pech, geluk, deskundigheid en moed is er voor nodig om zo'n reis te doen. je vader was v.d week nog bij ons thuis. verder een behouden vaart en tot schrijfs gr inge en henk -
15 Augustus 2006 - 19:55
Nienke:
hoi rox,river,iris,vincent,
gelukkig horen we weer wat hebben jullie mooi weer? wij zijn door frankrijk getrokken met de camper. ik wil jullie graag weer zien kusjes
nienke
-
16 Augustus 2006 - 10:09
Gunnar En Lisa:
Wow, 3000 mijl! Indrukwekkend. We vinden het zo leuk om jullie reisverhalen te lezen! Geniet met volle teugen!
Liefs,
Gunnar en Lisa -
16 Augustus 2006 - 10:59
Monique Diephuis:
We hebben lang moeten wachten op dit volgende hoofdstuk van jullie avontuur, maar het is het wachten waard geweest. Wat een schitterend verhaal weer!Wat lijkt me dat heerlijk om zo maar al dat lekkere fruit om je heen te kunnen plukken en op je paard te springen en naar huis te rijden. xx Mo. -
21 Augustus 2006 - 11:01
Ruud~:
Weer een spannend avontuur zo te lezen.
Hier zijn er onstuimige zomerweken waar de surfers van profiteren. We hebben onnederlandse golven gehad waardoor wij ons ook heel even in het paradijs waande na een lange werkdag:)
Veel plezier met het volgende avontuur. -
23 Augustus 2006 - 02:25
Storm, Tom En Karen:
Wat leuk om jullie verhalen te lezen. Krijgt de mens energie van. Jullie zitten niet meer zo heel ver van ons vandaan. Althans. Wij zijn in januari dit jaar naar Nieuw Zeeland vertrokken en mogen ons sinds 2 weken permanent residents noemen. Het leven is goed hier. We wonen in een klein dorpje dat Raglan heet en je kunt wel stellen dat ons leventje 180 graden veranderd is. Eind dit jaar zitten wij op Tahiti, dus alle tips en verhalen zijn welkom. We houden jullie site in de gaten. Mochten jullie Raglan willen aandoen, het heeft een haventje.
Het gaat jullie goed.
Schip Ahoy.
-
23 Augustus 2006 - 07:46
Tukker:
Stoere schippers van de Pelikaan,
Gelukkig weer een teken van (het goede) leven!!! Pfff wat een materiaalpech.... notabene bij flaute. Hoop dat het een packagedeal was en de verdere reis zonder schade verloopt.
Hedda, Anne et toi hebben met James de west en noordwest kust van Denemarken gedaan. TOP. Op terugreis Duploland bezocht.
Behouden vaart en dikke huggies van Hedda, Anne, James en Tukker(ik)
PS: pas op bij het bevruchten met al dat verse en WILDE fruit om jullie heen....voor je het weet is de Pelikaan te klein:-) -
28 Augustus 2006 - 07:50
Wendy:
Wat waanzinnig wat jullie allemaal meemaken, jammer van de foto\'s,en wat worden River en Roxy groot, Bibi vindt het geweldig om de foto\'s van jullie te zien. Pas goed op jullie zelf en blijf schrijven al begrijp ik van alle zeiltermen niets.(p.s. wat een saaie buren hebben wij gekregen)dikke kus uit scheveningen, Edwin, Wendy en Bibi XXXX -
28 Augustus 2006 - 21:50
De Pelikaan:
Lieve Karin,Tom en Storm!!! Wat een verrassing voor ons dat jullie nu in NZ wonen. We het orkaanseizoen in NZ uitzitten. Zijn er ongeveer 4 tot 5 maanden leuk als we elkaar zien. Heb geen e-mail adres van jullie. Laat iets weten via pelikaan_op_reis@hotmail.com Groetjes van Iris Vincent River en Roxy
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
